Reeks #AchterDeSchermen met Steven Brouckaert

“Mijn mama stond niet te springen toen ik als 21-jarige naar de West-Vlaamse Politieschool vertrok. Ze wou dat ik mijn bacheloropleiding Logistiek management afwerkte. Maar ik wou een uitdagende job met veel afwisseling en een maatschappelijk doel. Als politie-inspecteur kon ik iets terugdoen voor Knokke-Heist, de gemeente waar ik opgroeide en nog steeds woon. Toen ik afstudeerde was ze heel fier, maar ik weet dat ze zich de voorbije jaren al zorgen heeft gemaakt over mijn job. 

Drie jaar geleden kreeg ik de kans om van mijn beroep ook mijn hobby te maken. Ik maakte de switch van het interventieteam naar de motards. Ik reed buiten de werkuren al veel met de motor en had meer interesse voor verkeersthema’s. Chaëlle (Stevens partner, red.) maakt zich weinig zorgen over mijn job, maar over deze loopbaankeuze was ze minder enthousiast. Ze weet dat je als motorrijder veel kwetsbaarder bent. Ook omdat je vaak alleen de weg op gaat en dikwijls als eerste ergens ter plaatse komt.

Emma heeft veel veranderd voor mij. Eind mei is ze een jaar geworden. Na een maand sliep ze al door en het is een heel flinke eter. (trots) Dankzij Emma kijk ik anders naar het leven. Ik ben voorzichtiger geworden. Zo kwam er onlangs een oproep binnen van een luide ruzie, gevolgd door schoten. Uiteindelijk bleek het om een nagelpistool te gaan en had dit niets met de ruzie te maken. (lacht) Maar wanneer zo’n oproep binnenkomt, denk je als vader toch goed na over de gevaren. Ik vertrek niet langer halsoverkop naar een interventie en vraag sneller bijstand. Ik draag ook nauwgezetter mijn kogelwerende vest en heb meer oog voor de gevaren op de weg. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik vroeger een cowboy was. (knipoogt)”