De senior van de maand mei

Raoul is 77 jaar en woont in Holsbeek. Elke zondagmorgen gaat hij naar de misviering van pastoor Vrebos in Wilsele-Putkapel, die daar zestig jaar geleden op zaterdagavond mee begon. In dezelfde gemeente doet Raoul ook vrijwilligerswerk.   

In de jaren ’50 bracht Raoul zijn humaniora door in het Sint-Pieterscollege in Leuven. Een zeer strenge school, zowel op het vlak van studiegebied als op vlak van tucht. ‘Studeerde je af van het Sint-Pieterscollege, dan had je een zeer grote kans om te slagen bij verdere studies’, zegt Raoul. ‘Met onze klas gingen we met vijf leerlingen Economie studeren aan de KU Leuven. We slaagden allemaal.’  

In het eerste jaar Economie waren er 400 studenten, 380 jongens en 20 meisjes. In het tweede jaar waren er nog maar 180 jongens overgebleven, maar die 20 meisjes waren allemaal geslaagd. Met een van hen kreeg Raoul een relatie en enkele jaren later trouwden ze. Helaas stierf zijn vrouw negen jaar geleden. Zijn vrouw zei altijd: ‘Wie op de wereld komt, is goed gebakken of slecht gebakken. Gij zijt veel beter gebakken dan ik.’ Twee jaar na het overlijden van zijn vrouw, vond Raoul min of meer zijn evenwicht terug. Dit dankzij de vele steun die hij kreeg van zijn broers, buren, twee goede vrienden en collega’s.  

Passie voor het onderwijs

Raoul bracht zijn legerdienst in Duitsland door. Daarna ontdekte hij dat zijn passie in het onderwijs lag. Zijn hele loopbaan gaf hij graag les, op woensdagnamiddag zelfs gratis en voor niets. Omdat hij geen kinderen had, had Raoul veel tijd en kon hij hen extra helpen. Op zijn 65ste moest hij stoppen met lesgeven, dat vond hij erg jammer want hij had graag nog een jaar langer les gegeven.  

Het bezig zijn met leerlingen en vandaag met oudere mensen heeft Raoul van zijn moeder meegekregen. Het beeld dat hij van zijn moeder onthoudt, is dat ze iemand was die graag en veel werkte en andere mensen hielp. 

Vrijwilligerswerk

In Raouls laatste schooljaar, toen hij 65 jaar zou worden, werd hem gevraagd of hij niet bij Ziekenzorg (= nu Samana) wou komen helpen. Raoul wou dit zeker doen, maar wilde eerst wachten tot hij op pensioen was. Op dat moment zorgde Raoul al twee jaar voor zijn moeder. Hij sliep er, stond ’s morgens om 5.00 uur op, deed het nodige voor haar, ging lesgeven op school, maakte ’s avonds eten en kon erna nog even voor school werken. Hij is heel tevreden dat hij zo voor zijn moeder kon zorgen en dat ze daarom niet naar een rusthuis moest gaan.  

Raoul werd op korte tijd vrijwilliger bij verschillende vrijwilligersorganisaties zoals Samana, maar ook bij Welzijnszorg, Schoolraad, Stertelefoon en CM. De meeste voldoening haalt hij via zijn werk bij Samana en Stertelefoon omdat je dan zeer dicht bij de mensen staat. 

Voor Samana bezoekt Raoul mensen thuis, in het woonzorgcentrum en soms ook in het ziekenhuis. Bij Samana vergaderen ze elke maand en is er elke maand een knutselnamiddag. Er komt dan een 30-tal mensen. Wie zich moeilijk kan verplaatsen, wordt opgehaald.  De deelnemers krijgen dan gratis een kop koffie en een versnapering.  

Tijdens het bezoeken kijkt Raoul na of er nog veel contact is met de kinderen, de familie en of de persoon zich nog zelfstandig kan verplaatsen. ‘De mensen zijn blij als ze ons zien komen, want hun leven verloopt tamelijk monotoon. Ze stellen vragen over die en die personen en als ze zelf aan het praten zijn over vroeger, vergeten ze hun pijn en de tijd’, zegt Raoul. 

Bij Stertelefoon gaat Raoul al 12 jaar elke donderdagnamiddag naar het woonzorgcentrum. Hij krijgt er een telefoon en een lokaal ter beschikking. Dan belt hij naar vaste mensen die rond de 80 jaar oud zijn. Ze zijn alleen, hebben weinig of geen sociaal contact en ook ernstige fysieke problemen. Sommige mensen worden 1 maal per week gebeld, anderen meerdere keren. Dit gebeurt vanuit de lokale dienstencentra (LDC) Ter Putkapelle, Ter Vlierbeke en Ruelenspark. Voor de telefoongesprekken maakt hij op woensdag zijn huiswerk. Dan doorbladert hij de krant van de voorbije week en luistert naar het regionale nieuws op Radio 2. Zo heeft hij een hele bladzijde met aantekeningen en voldoende onderwerpen om met de mensen over te praten.  

‘Ik hoop dat ik nog jaren bezig mag zijn met mensen. Vroeger de jonge leergierige mensen en nu wat oudere, wijze mensen’ – Raoul Anthonissen 

Invloed op het vrijwilligerswerk door het Coronavirus

In deze coronatijden mag Raoul het LDC Ter Putkapelle niet betreden en kon hij één week niet bellen. Nu kan hij met de mensen bellen van thuis uit. ‘Aangezien ik het LDC Ter Putkapelle niet kon betreden, dachten sommigen dat ik het coronavirus had. Ze zijn dus ook om de bellers bekommerd’, zegt Raoul.  

Bezoeken aan de leden van Samana zijn nu ook helaas verboden. Het zakje paaseieren dat ze aan alle Samana-leden geven, is Raoul in de brievenbussen gaan deponeren. Nadien belde hij aan, ging vijf meter achteruit en bracht zo het blijde nieuws van de paaseieren. De paaseieren in het woonzorgcentrum Ter Putkapelle mocht hij samen met de ledenlijst in een doos gaan afgeven. De verzorgenden hebben ze enkele dagen later uitgedeeld. 

Wat Raoul vooral treft, is de hartelijkheid van de mensen. Zowel bij de bezoeken als tijdens de wekelijkse telefoongesprekken. Bij de huisbezoeken zeggen ze vaak op het einde: ‘Kom maar vlug eens terug’. Raoul haalt veel voldoening uit de bezoeken en de telefoongesprekken en hoopt dat hij dit nog jaren kan doen.