Senior van de maand juli

Deze keer staat jullie reporter voor restaurant Al Parma in de Tiensestraat. Vooraleer ik het pand betreed, kijk ik eens aandachtig naar de gevel, neo-rococostijl, in baksteen en blauwe hardsteen opgetrokken en getekend door de architecten L. Spéder en J. Vanderveken in 1920.

Ook de waterpomp trekt mijn aandacht. Het is de Kattepomp, geplaatst in 1729. 

Binnen enkele maanden bestaat deze zaak 70 jaar en het wordt al 50 jaar gerund door Mevrouw Bernadette en haar man, Carlo Capurso.

Meteen een vlotte kennismaking en op de vraag of ik iets drink, lacht Bernadette. 'Water? Je kan ook iets anders krijgen!' 

Ze stelt zich ook voor als Madame “Tout-Tout” Als kind vervormde ze haar naam Bernadette tot T.. T…

Bernadette woont nog steeds in haar ouderlijk huis in de Koning Leopold I- straat in Leuven. Het huis is reeds drie generaties in hun bezit, sinds 1913.

Haar papa bezat een ceremonieshop. Vele Leuvenaars, en ook mensen van buiten Leuven, herinneren zich deze winkel nog. Voor huwelijken of speciale gelegenheden kon je daar de aangepaste kledij huren. Hoe ze met mensen moet omgaan, ziet Bernadette in de zaak van haar vader. Vele bekende of hooggeplaatste personen waren er kind aan huis. Discretie is het huismerk. Ook haar interesse voor de juiste kledij en het er piekfijn uitzien krijgt ze van thuis mee.

Bernadette heeft nog een zus en een broer, respectievelijk 12 en 11 jaar ouder. 

Ze volgt haar humaniora in Sancta Maria en herinnert zich hoe bekrompen de nonnen toen waren. Lange broeken zijn verboden. Tijdens de winter mag je wel één dragen met een rok erboven. Als je rok wat kort uitvalt, trekken de nonnen eraan, zodat het wat langer lijkt.

Ze volgt haar laatste jaar aan het Koninklijk Lyceum. Haar mama, als goedgelovige, vindt dit verschrikkelijk. 

Kennismaking met Al Parma

Na het humaniora begint ze te werken als bediende bij Meneer Mauro in de Al Parma. In feite is dit een keten van verschillende restaurants, niet alleen in Vlaams-Brabant. maar ook in Gent en Doornik. Op het einde heeft Meneer Mauro er 21, allemaal met de naam Al Parma. De Al Parma in Leuven - zijn eerste restaurant - wordt dan ook de 'Casa Madre' genoemd.

Haar naam “Madame Tout-Tout” draagt ze hier met verve. Want ze doet niet enkel de boekhouding, ze is ook verantwoordelijk voor het personeel. En omdat ze allemaal uit het Italiaanse Puglia komen, staat ze ook in voor het vele papierwerk dat dit meebrengt. Ze helpt ook bij het openen van nieuwe zaken buiten Leuven.

Naast de vele mooie herinneringen staat een pijnlijk moment haar bij. Tijdens een brand in de Da Gianni - Al Parma in Gent zijn vijf jongeren erin gebleven. In die tijd zonder gsm’s wordt er enkel naar de Al Parma in Leuven gebeld voor meer informatie. In gedachten hoort ze opnieuw de bezorgde en pijnlijke telefoons van de ouders, die info vroegen rond de toestand waarin hun kinderen zich bevonden.

Zelf aan het roer van Al Parma

Een ober, die dan in de zaak werkt, vertelt een vriend dat er een meisje bij hem werkte dat hem misschien wel zou bevallen. Zo leert Bernadette haar man Carlo, kennen. Hij is 8 jaar ouder, Italiaan, en werkt als kok in een ander restaurant. Hij heeft reeds een eigen wagen. Eens op de kermis bij de botsauto's zien haar zus en haar moeder hen beiden. Hij had zijn hand op haar hand en Bernadette mocht het thuis komen uitleggen. Ze heeft geluk dat haar familie ruimdenkend is. Hij wordt meteen aanvaard. Puglia wordt zelfs de favoriete vakantiebestemming van haar vader.

De Casa Madre wordt op een bepaald moment verkocht. Bernadette en haar man zijn geïnteresseerd. Omdat zij nog te jong zijn, moeten haar ouders, broer en zus tekenen voor de bank.  Zo wordt de Casa Madre bv 50 jaar geleden opgestart.

De Al Parma is ook een "opleidingsschool" geweest voor de vele Italianen die hier en in omstreken een restaurant zijn begonnen. Anderen werken er hun gehele loopbaan zoals een neef, Nino. De meesten kwamen uit Bisceglie, het dorp van haar man in Puglia. 

'In feite leef je in je restaurant!' Ook op vrije dagenzijn Bernadette en haar man er. Het is een zware en veeleisende job: Carlo staat nog steeds in de keuken, zij is gastvrouw in de zaak.

Ze hebben 2 kinderen. Beiden hebben hun ouders dag en nacht zien zwoegen in het pand. En alhoewel haar dochter gehuwd is met een restauranthouder, heeft ze voor een nagelstudio gekozen en zorgt ze voor haar kinderen. Ook haar zoon heeft een totaal andere weg ingeslagen en zit veel in het buitenland voor zijn job. Dus niet meteen een opvolger! Er is wel Ennio, een kleinzoon van 9 jaar, die oog heeft voor koken, maar hij vertelt me dat hij voetballer zal worden. Toch heeft hij net een pizza voor zichzelf gemaakt.

In 50 jaar is er ook veel veranderd.

De sigaretten en sigaren zijn verbannen. Vroeger werden er vaak sigaren verkocht en gerookt na het eten. 

Ook het drankgebruik is veranderd. Dranken met een hoog alcoholgehalte zoals cognac of whisky worden veel minder of niet meer verbruikt.

Na corona stelden ze vast dat er een mentaliteitsverandering bij de mensen is ontstaan. En blijkbaar niet positief. Zo kleden de mensen zich minder op om te gaan eten.

Nu wordt er olijfolie uit Puglia verkocht, in mooie flessen gebotteld om als geschenk te geven of om zelf te koesteren.

Net zoals in de zaak van haar vader komen er ook bekende personen. Will Tura is bekend om zijn vriendelijkheid voor iedereen. Adamo is wel een speciale gast, niet alleen door zijn Italiaanse connectie. Maar ze kennen elkaar reeds lang. Toen hij in Leuven optrad, bracht ze hem eten.

Maandag gaat ze met familie naar een optreden van Adamo. Memory Lane!!!

Bernadette spreekt verschillende talen. Frans door haar opvoeding. Ze kan, naast Italiaans ook het dialect van de streek, ook Engels en een beetje Duits, vertelt ze.

Maar haar grote taal is haar beleefde vriendelijkheid en gastvrijheid. Ze voelt zich verbonden met haar vaste klanten. In het aangename ingerichte restaurant is het heerlijk vertoeven.  Op de menukaart staan, naast de ruime keuze van Italiaanse gerechten, ook de klassiekers. Soms merken mensen op … ah, forel!

Op het einde, na ons interview, nodigt ze me uit om iets te eten. Ik wil er me met een pizza vanaf maken, maar zij stelt kalfszwezeriken voor in roomsaus met champignons en krokketjes.  En dat … was zalig!!!

Na het gesprek bekijk ik de afstand waar ze  woonde en nu nog woont , haar vroegere school en het restaurant waar ze nog steeds werkt. Het is een kleine kilometer!!!

Haar hele leven is gebald in dit stuk van de stad. En toch is ze werelds in haar zijn en haar werk!