De senior van de maand december
Alexander – zeg maar Alex – De Dekker is onze senior van de maand december. Hij kan terugblikken op een rijk gevuld leven aan de zijde van zijn vrouw waarvan hij helaas in mei moest afscheid nemen. ‘Helemaal alleen thuiskomen was heel moeilijk’, herinnert hij zich over deze ingrijpende periode.
Alex De Dekker, 84 jaar, geboren en getogen in Leuven.
Als kleine jongen groeide Alex op in de Brusselsestraat waar zijn ouders een ‘velowinkel’ hadden voor herstel en verkoop van fietsen. In 1953 verhuisde het gezin naar de Mechelsestraat, waar de zaak verder werd uitgebaat, in een periode dat brommers populair werden als vervoermiddel.
Onze senior van de maand liep school in het Heilige-Drievuldigheidscollege, bij de paters Jozefieten. In het Sint-Pieterscollege, waar hij de richting ‘boekhouding’ heeft gevolgd, heeft Alex zijn humaniora voltooid.
Als jongere speelde Alex bij Daring Leuven. De voetbalmicrobe liet hem niet los en hij werd délégué (ploegafgevaardigde) en secretaris. Hij stond ook trouw te supporteren bij de wedstrijden van OH Leuven.
Loopbaan
Onze senior van de maand startte na anderhalf jaar legerdienst zijn professionele loopbaan op 20-jarige leeftijd in de Mouterij Dreyfus in de Brouwerstraat in Leuven.
Op zijn veertigste heeft Alex gekozen om een carrièreswitch te maken door te reageren op een advertentie in de krant voor een job bij de douane in Zaventem. Hij heeft er tot aan zijn prepensioen gewerkt op de dienst administratie voor invoer van goederen.
Dancing Corso en de liefde
Alex zette af en toe wel graag eens de bloemetjes buiten in Dancing Corso. Deze legendarische zaal uit 1902 had vele levens. Tot midden jaren negentig deed ze dienst als fuif- en concertzaal, theaterzaal en zelfs het politiebal vond er plaats.
Vele Leuvenaars vertoefden er graag en leerden er hun lief kennen.
En ook Alex heeft er de liefde van zijn leven gevonden. Hij ontmoette Hilda Minnoye voor het eerst op het politiebal.
In 1958 stapten ze in het huwelijksbootje en gingen wonen op de Wilselsesteenweg in Kessel-Lo. Ze kregen samen drie kinderen. Op latere leeftijd is het koppel verhuisd naar een appartement op de Eénmeilaan.
Ereburger van St. Johann
Iedere zomer een nieuw avontuur in het buitenland, dat hoefde niet voor Alex.
Alex en Hilda kozen voor hun vakantie elk jaar opnieuw voor het vertrouwde recept: dezelfde kamer in hetzelfde hotel, op tien minuutjes wandelen van het centrum. ‘Dit voelde telkens als thuiskomen’, herinnert Alex zich.
De uitbaters van hotel Granada in St. Johann in Oostenrijk zijn ondertussen echte vrienden geworden.
Onze senior van de maand kreeg zelfs de titel Ereburger door de Burgemeester van St. Johann toegekend.
Afscheid nemen in tijden van corona.
2020 bracht Alex helaas veel verdriet.
Hij kwam ten val en kreeg voor 10 dagen een gips. Het herstel verliep niet zoals gewenst en Alex moest geopereerd worden en opnieuw in het gips. Omdat de verzorging een beetje te zwaar werd, werd er besloten om hem voor verzorging over te brengen naar een kort verblijf in Leuven.
Twee dagen na Alex zijn aankomst daar, overleed Hilda op 22 mei 2020 totaal onverwacht thuis.
Een laatste groet brengen aan Hilda kon alleen onder strikte voorwaarden.
Op de uitvaart mochten door de coronacrisis amper 30 mensen fysiek samenkomen. Alle aanwezigen werden samen gezet in hun eigen bubbel, zonder mondmasker.
De uitvaart kon door vrienden en kennissen live gevolgd worden via streaming.
Het condoleren is hoofdzakelijk verlopen via de begrafenisondernemer, via e-mail of rouwkaartjes. Een koffietafel was verboden.
Alex werd ook telkens hij het kort verblijf verliet opnieuw in quarantaine gezet. ‘Een laatste groet aan Hilda en de uitvaart zorgden voor 14 dagen extra isolatie op mijn kamertje’, vertelt Alex. Dit waren de regels die stikt gevolgd moesten worden.
Het afscheid liep anders dan gewenst. Na het kort verblijf alleen thuis komen, viel heel zwaar. ‘In tijden van corona zit je als prille weduwnaar geïsoleerd met je verdriet. Je moet zelf op zoek gaan naar een andere manier van afscheid, troost en verwerking’, getuigt Alex.
Alex heeft in deze tijden vooral nood aan een goed warm gesprek.
Een bezoekje of telefoontje van zijn kinderen en kleinkinderen brengt een lichtpuntje in zijn leven.
Een nieuw hoofdstuk
In november 2020 besluit Alex te verhuizen naar een serviceflat in Leuven.
Een serviceflat biedt tal van mogelijkheden aan. Je kan steeds je privacy behouden, maar er zijn tal van activiteiten waaraan iedereen kan deelnemen. Alleen in tijden van corona zijn deze vaak opgeschort of aangepast.
Eten kan nog wel gezamenlijk in het restaurant, weliswaar steeds met dezelfde mensen aan dezelfde tafel.
Een verhuis betekent opnieuw aanpassen, nieuwe gewoontes aankweken. Je moet je draai opnieuw proberen te vinden.
Wanneer Alex kennismaakt met zijn buurvrouw, blijkt zij het buurmeisje te zijn waarmee hij in zijn jonge jeugdjaren (oorlogsjaren) als snotneus altijd speelde. ‘Na zoveel jaar zitten we terug naast elkaar’, zegt Alex verwonderd over zo veel toeval.
Terugblik
Alex kijkt tevreden terug op zijn leven met Hilda, kinderen en kleinkinderen, is enorm trots en koestert de vele mooie herinneringen.
Onze senioreninspecteur geeft hem tot slot een complimentje: ‘Je bent een vlotte 80 plusser die het goed kan uitleggen’. Alex hoeft geen twee keer na te denken over zijn reactie: ‘Dat heb ik er van bij de geboorte bij gekregen’ (lacht).
