De senior van de maand oktober

Onze senior van de maand oktober is een buitengewoon dynamisch en actief man, heel zijn leven al en op zijn 84ste nog steeds. Philippe Maertens is een geboren en getogen Leuvenaar. Na de Grieks-Latijnse humaniora behaalde hij het diploma van handelsdirecteur aan het Nationaal Instituut voor Hogere Studies in Brussel.

Na zijn legerdienst begon hij zijn carrière bij Standaard Boekhandel in Leuven als winkelchef. Hij klom er op tot directeur en richtte een nieuw filiaal op in Mechelen. ‘Toen Standaard Krant het plan opvatte om ook touroperator te worden, kreeg ik de opdracht om in elk van de Standaardwinkels een reisbureau op te richten. Toen dat bij gebrek aan interesse geen succes werd, nam Standaard Boekhandel het reisbureau De Raad in Antwerpen over. Daar heb ik de stiel van reisorganisator geleerd.’

Crisismanager

Philippe Maertens had de smaak te pakken gekregen van iets nieuws te beginnen en uit te bouwen te pakken. ‘Toen ik de reisstiel onder de knie had, hield ik het er voor bekeken en zocht nieuwe uitdagingen. Ik heb toen verschillende jobs gehad, met als belangrijkste de reorganisatie van vier schoonmaakbedrijven in Antwerpen die in moeilijkheden waren, een soort crisismanager dus. Om daarin te slagen ben ik zelfs lessen schoonmaak gaan volgen in Sint-Niklaas.’

Kursaal Oostende

‘Uiteindelijk ben ik personeelsdirecteur geworden van het Kursaal in Oostende, met zijn twee restaurants en een grote feestzaal. Dat was midden de jaren ’80. Ik had er 40 tot 45 personeelsleden vast in dienst, maar voor de grote evenementen moest ik een beroep doen op tijdelijke krachten, vaak 150 of meer. In 1989 heb ik er het grootse startevenement van de VTM mee georganiseerd.’

UZ Gasthuisberg

In 1991 zocht het UZ Gasthuisberg een verantwoordelijke voor de schoonmaak en het intern transport voor de vijf ziekenhuizen van de groep. Philippe Maertens: ‘Mede dankzij mijn ervaring met de Antwerpse schoonmaakbedrijven kreeg ik die job, hoewel ik al 57 jaar was. De technisch directeur wilde de schoonmaak uitbesteden aan een privébedrijf, maar ik kon hem ervan overtuigen dat dit niet goedkoper zou uitvallen. Hij gaf me dan de opdracht om die dienst, die zo’n 450 voltijdse equivalenten telde, te reorganiseren.”

Swepmop

‘Er werd toen nog op een ouderwetse manier gepoetst. Er werden veel emmers water gebruikt, met veel rug- en buikklachten tot gevolg. Daarom heb ik een heel nieuw schoonmaaksysteem uitgedokterd, met gebruik van een aangepaste swepmop met een eenvoudig spoel- en uitwringmechanisme. Dat was veel minder belastend voor de schoonmakers en schoonmaaksters en verbruikte veel minder water. Ik heb daarvoor toen een schoonmaakcursus uitgeschreven en er een opleiding mee gegeven voor alle personeelsleden en de volgende jaren telkens ook voor de nieuwkomers.’

Serviceclub

Philippe was van jongs af een leidersfiguur, al bij de Chiro en de KAJ. Toen hij in Leuven bij Standaard Boekhandel werkte, was hij voorzitter van de vereniging Jongeren in het Boekbedrijf. In Mechelen werd hij stichtend lid van de lokale afdeling van de serviceclub Fifty-One International, waarvan hij ook al snel voorzitter werd en nadien gouverneur van het Nederlandstalige district. In die functie heeft hij 12 clubafdelingen opgericht in Vlaanderen, maar ook in Nederland, Zuid-Afrika en zelfs Ivoorkust. Kort voor zijn 65ste werd hij er nog districtssecretaris van.

KU – UZ - ALMA

Toen hij in 1999 bij het UZ met pensioen ging, werd hij automatisch lid van de gemeenschappelijke seniorenvereniging van KUL, UZ en Alma. Philippe: ‘Die was door de jaren heen wat ingedommeld en personeelsdirecteur Paul Bessemans vroeg me of ik haar nieuw leven wilde inblazen. Toen ik toestemde werd ik meteen tot voorzitter gebombardeerd. Ik ben begonnen met een tweemaandelijks tijdschrift uit te geven om de vereniging beter bekend te maken bij de gepensioneerden.’

In de acht jaar dat ik voorzitter ben geweest, heb ik in nauwe samenwerking met Paul Bessemans een hele reeks initiatieven opgestart. Op cultureel vlak acht voordrachten en vier concerten per jaar, maandelijks een cultureel bezoek in of buiten Leuven, een leesclub en een zangkoor. Op sportief vlak een petanqueclub, een fietsclub, een wandelclub en een stappersclub (snelle stappers voor lange afstanden). Verder maken we vier keer per jaar een daguitstap en genieten we twee keer per jaar van een feestelijke lunch in de Faculty Club, waarvoor we altijd gegadigden moeten weigeren wegens plaatsgebrek.’ Nu is hij erevoorzitter en is het nog altijd een bloeiende seniorenvereniging.

Seniorenraad

Vanuit deze vereniging werd Philippe afgevaardigd naar de Seniorenraad van de stad Leuven. Daar merkte men ook snel zijn dynamisme op en werd hij – hoe raadt u het! – al snel voorzitter, wat hij zeven jaar gebleven is. Hij heeft er onder andere het probleem van de eenzaamheid onder bejaarden aangekaart. Naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 stelde hij een visietekst van acht pagina’s over dit probleem op, dat integraal werd opgenomen in de beleidsnota van het nieuwe stadsbestuur. Het resultaat was dat het Dienstencentrum Seniorama de opdracht kreeg om een werking rond eenzaamheid uit te bouwen. Zo ben ik in de Centrumraad van Seniorama terechtgekomen, waar ik nog steeds mijn plaatsje heb. Ook ben ik nog voorzitter van de Leuvense Senioren Muziekvereniging.’

Maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn voor Philippe. ‘Sinds ongeveer een jaar zijn we op de sukkel door ernstige gezondheidsproblemen, eerst ikzelf, daarna mijn eveneens zeer actieve echtgenote. Daardoor hebben we heel wat van onze activiteiten op een laag pitje moeten zetten. Maar er is beterschap in zicht en dan zal ik de draad weer opnemen. Want op mijn lauweren rusten staat niet in mijn woordenboek.’

Auteur

Philippe is ook al lang actief in de Leuvense parochie Sint-Jozef, waar hij secretaris is van de Kerkraad. Hij heeft er zich verdiept in de geschiedenis van deze nog vrij jonge parochie. Zijn opzoekingswerk heeft het boek ‘1814-2014: van groentetuin tot stadsgebied’ opgeleverd, over 200 jaar geloofsgemeenschap Sint-Jozef en de uitbouw van de parochie en van de neogotische Vlaeminckxkapel tot een hedendaags kerkgebouw.

Momenteel verdiept hij zich in de archieven van de seniorenvereniging KU-UZ-Alma. Veel kans dat ook daaruit een boek voortkomt, over de geschiedenis van de club en haar intrede in de 21ste eeuw.