De senior van de maand september

Yvette Rega, onze senior van de maand september is een geboren en getogen Leuvense maar woont nu in Herent.

Yvette Rega (67) volgde de handelshumaniora aan het Technisch Instituut voor Meisjes in de Vital Decosterstraat, een school die niet meer bestaat. Ze studeerde niet verder en ging werken, onder andere in de hemdenfabriek Dewalhens in Heverlee, een bedrijf dat ook niet meer bestaat. Na een jaar stapte ze over naar de horecagroothandel Vleminckx in de Broekstraat, die er eveneens niet meer is. Ze bleef er tweeëneenhalf jaar, tot haar enige zoon geboren werd. Haar man is ook een Leuvenaar, met wie ze inmiddels 48 jaar getrouwd is.

Zelfstandige

Twee jaar na de geboorte werd ze conciërge in het appartementsgebouw Piccadilly aan de Naamsepoort. Yvette: ‘Dat heb ik dertien jaar plichtbewust gedaan, totdat ik de kans kreeg om als zelfstandige een winkel van droogkuis en witwas aan de Tervuursesteenweg over te nemen. Ik kende die winkel en had bij mezelf al vaak gedacht dat ik graag zelf in een dergelijke winkel zou staan. Toen die gelegenheid zich voordeed, heb ik dan ook niet getwijfeld. Ik ben daar twaalf jaar heel gelukkig geweest en het was dan ook een harde slag toen ik er wegens ziekte mee moest stoppen. Hoewel ik was pas 52, was ben ik toen noodgedwongen thuisgebleven en heb ik me beziggehouden met handwerk: breien, haken, borduren, wenskaarten maken…”  

S-Plus

Heel die periode was er voor hobby’s of sociale activiteiten niet veel tijd, vertelt Yvette. ‘Wel gingen we geregeld dansen, wat we allebei graag deden. Toen mijn man met pensioen ging, zijn we actief geworden bij S-Plus Regio Leuven, een seniorenvereniging met activiteiten op maat van 55-plussers, zoals dagcursussen, voordrachten, busuitstappen, bedrijfsbezoeken, ontmoetingsdagen, etentjes, enzovoort.’
‘Het is een vereniging waar wij ons thuis voelen. Het duurde dan ook niet lang of ik was er bestuurslid. We hebben er toffe mensen leren kennen, waarvan er velen vrienden zijn geworden. Behalve bij S-Plus ontmoeten we elkaar geregeld in ons ‘stamcafé’: ‘Bij Marie-Thérèse’ aan het Martelarenplein.’
Vervelen doen Yvette en haar man zich dus niet. Er is ook nog de tuin die ze samen onderhouden. Op een rustig tempo weliswaar, met geregeld een pauze. Want ze zijn allebei niet zo goed te been, zwaar werk kunnen ze niet meer aan.