Ludo Ceuppens is de senior van de maand oktober

Ludo, de oudste in het gezin, heeft nog een broer en een zus. Zijn vader was beroepsmilitair, nogal aan de "zeer" strenge kant. Zijn moeder heeft gewerkt aan het landbouwkundig instituut. De eerste drie jaar woont hij in Kermt, Limburg. Zijn ouders woonden in bij de ouders. Omdat zijn vader terechtkomt in Heverlee, kazerne de Hemptinne, betrekken ze eerst een huurhuis, later bouwden ze hun eigen huis in de Opvoedingstraat, Kessel Lo. 

Na zijn lager middelbaar begint hij, als 16-jarige, bij de Belgische Spoorwegen te werken. Zijn taak: alle pakjes noteren die binnenkomen en buitengaan, daarna worden ze geselecteerd om met de verschillende camions naar de plaatsen van verdeling te worden gebracht. 

Op 18 jaar gaat onze senior in het leger. Hij wordt gekazerneerd in Soest (213 km van Leuven, drie uur treinreis). Na een opleiding wordt hij opgedeeld bij de Militaire Politie. Hij vond het een fijne job, had veel vrijheid, kon met zijn wagen rondrijden in de stad, ging eten en deed er zelf zijn was in een wasserette. In die tijd kon je nog je rijbewijs in het leger halen en dat heeft hij dan ook gedaan. Hij heeft er ook een zeer goede vriend aan overgehouden. Ze zien elkaar nog steeds tweemaal per jaar en telefoneren vaak. Die vriend was wielrenner en had problemen met de toen bestaande regeling. Indien ze zich aan de regels hielden mochten ze om de 6 weken naar huis en dat voor 2 dagen. Ludo gooide een negatief verslag van de compagnie-commandant in de vuilnisbak zodat onze coureur toch kon gaan fietsen! Dat is nooit uitgekomen... gelukkig de tijd voor de computers!

Na zijn legerdienst vond zijn vader dat hij een job als ambtenaar moest zoeken. Na een schriftelijk examen (met 3000 deelnemers) mocht hij als postbode beginnen. Hij is wel erg fier op zijn zevende plaats. Postbodes leggen een eed af omdat ze het briefgeheim moeten bewaren. Ze zijn vertrouwenspersonen en hebben met allerlei brieven te maken zoals aangetekende zendingen, rekeningen... 27 jaar heeft hij dezelfde ronde gehad en kende hij de mensen persoonlijk. Geboortekaartjes, uitnodigingen voor communies en huwelijken tot de doodsberichten gingen door zijn handen.

Op zijn zevende begon hij met voetballen bij Daring Club Leuven. Later werd hij trainer bij de jongens in de jeugdreeksen Stade Leuven. Daring Club Leuven, Stade Leuven en de zwarte Duivels Oud Heverlee fusioneerden in 2002 als OHL. Het contract werd 10 jaar verlengd. Zijn leven binnen de voetbal zette hij verder  bij de 1^e ploeg van Bierbeek, 1^e ploeg Korbeek-Lo… Na een  pauze van 2 jaar begon hij, via zijn buurmeisje, bij de vrouwenploeg van Herent. Later werd hij 2x kampioen met de vrouwenploeg van Wezemaal. Op vraag van een goede vriend ging hij samen met hem de vrouwen trainen van OHL. Maar vrouwen reageren anders dan mannen. Ze komen naar de trainer met een probleem, nadat ze het eerst in groep hebben besproken. En... als ze je niet mogen, dan ga je er als trainer uit. Ludo, en dat kan hij beoordelen, zegt dat de vrouwen van OHL nu beter spelen dan de mannen.

In februari 2022 wordt onze zeer sportieve man getroffen door een CVA, bloedklonter in de hersenen. Gelukkig brengt zijn vrouw hem meteen naar de spoeddienst in GHB. In Pellenberg, tijdens zijn zeven maand durende revalidatie, leert hij opnieuw praten en stappen. Schrijven blijft moeilijk. Hij moet ook terug met de auto leren rijden en daarom legt hij een praktijkexamen af. Samen met zijn vrouw begint hij terug aan een sociaal leven. Ze gaan elke dag ergens koffiedrinken om bij de mensen te zijn. Hij probeert wat hem is overkomen los te laten. De ene dag is een goede, soms is er een kwade dag. Hij traint nu terug de 12-jarigen in Wezemaal. Zijn hart ligt bij die jongens. Hij laat ze dan ook het eerste kwartier babbelen terwijl ze opwarming doen met de bal. Straftrainingen noemt hij "doorgedreven trainingen"! De sfeer is veranderd. Alles wordt voor de jongelui geregeld. En soms worden de jongeren door hun opa's buitensporig gesponsord (bv. 50 euro per goal).

We lopen de tuin in, want Ludo heeft nog een passie! De duiven! Een familiesport, zijn vader (nu overleden) en broer waren beiden actief. Hij bezit 50 duiven. Wat een duiventil! Ze vliegen op snelheid, worden via camions naar een punt gebracht (200 km ver) en vliegen dan terug. Thuisgekomen worden ze door de aangebrachte chipring aan hun pootje geregistreerd en wordt hun vliegtijd genoteerd. Volgend jaar wil hij zijn duiven wat verder lossen, bv. de vluchten boven Parijs (ongeveer 600 km). Ze worden gelost op zaterdag vanaf 7 uur 's morgens en vliegen daar 3 tot 4 uur over. De buurman heeft al enkele internationale prijzen op de fondvluchten weggekaapt. Dus we wensen deze supervriendelijk senior het beste met zijn duiven, zijn voetbal en zijn leven. Ludo, het gaat je goed!