Senior van de maand april

Mia Van Mierloo werd geboren in Bocholt en wordt in april 89 jaar. Zij groeide op als tweede oudste van een gezin van 6 in Bocholt. Haar vader werkte in een springstoffenfabriek in Kaulille en haar moeder zorgde ijverig voor het gezin. Haar 2 zussen en 3 broers zijn inmiddels krasse tachtigers, de oudste zus al 90 en de jongste broer wordt dit jaar 80. 

 Kindertijd/ jeugdjaren

Mia liep school in Bocholt en koos als tiener voor de opleiding mode in Bree. Van de oorlogsjaren, die eindigden toen zij 7 jaar was, herinnert zij zich nog de vele Duitse jeeps en sidecars die door hun dorp reden. Ook hun ouderlijk huis is toen afgebrand. Samen met haar oudste zus nam haar vader elke zondag zijn twee oudsten mee naar de schuur. Hij toonde waar hij in een putje in de grond zijn gespaarde geldbiljetten bewaarde, tussen vellen zink. Dat was voor het geval dat zij zouden moeten vluchten. Maar dat zei haar vader er nooit bij om hen geen angst aan te jagen. Zij was toen nog een kleuter en begreep pas veel later waarom haar vader hen dat zo inprentte, zonder verdere uitleg.

Verliefd, getrouwd ...

Als jong meisje werd Mia verliefd op haar dorpsgenoot Jaak, een beroepsmilitair in opleiding. In die jaren had het Belgische leger nog diverse basissen in Duitsland. Toen haar verloofde werd uitgezonden naar de kazerne van Aken kon Mia hem enkel vergezellen als zij officieel getrouwd waren. Het burgerlijk huwelijk werd dus snel geregeld om op de wachtlijst voor een woning te kunnen staan. Méér dan een jaar later vierden zij feestelijk hun kerkelijk huwelijk en konden zij eindelijk gaan samenwonen in Duitsland. 

Het leven van een militair is uiteraard geen reguliere kantoorjob, Jaak was regelmatig voor langere tijd op verplaatsing. Voor de gezinnen van de militairen werd echter goed gezorgd. De Belgische gezinnen hadden comfortabele huisvesting, eigen scholen, winkels, filmzalen … Ook het Vlaamse verenigingsleven zoals het Davidsfonds en de KAV (nu Femma) hadden hun eigen afdelingen daar. Sociaal voelend als het koppel steeds was, stonden zij mee aan de wieg ervan en organiseerden zij allerlei sociaal-culturele activiteiten. Zo leerden zij vele mensen kennen en vormden een hechte gemeenschap binnen de BSD (Belgische Strijdkrachten in Duitsland). 

Mia was in haar vrije tijd ook een goede naaister en hield van schilderen, In haar woonkamer hangt nog steeds een schilderijtje van haar hand: De Vaart van Damme. 

Na enkele jaren werden een zoon en een dochter geboren, die in Duitsland opgroeiden, Mia herinnert zich nog het gemak van de school vlakbij. Zij konden aan de ontbijttafel de schoolbel horen zodat de kinderen zich nog tijdig konden klaarmaken voor school. Ze moesten eigenlijk alleen maar de voordeur uit, de straat oversteken en aan de overkant was de speelplaats. Voor het secundair onderwijs ging de oudste zoon op internaat in Tongeren. De scholieren werden er met een bus naartoe gereden en elk weekend teruggebracht. Tijdens de schoolvakanties organiseerde de BSD jeugdkampen waar Mia en Jaak als monitor meegingen, samen met hun kinderen. Mia herinnert zich nog altijd de lekkere schildpaddensoep die zij daar eens opgediend kregen in de Mess Officieren.

Terug naar België

Dankzij de vele sociale en culturele contacten in Duitsland, kreeg echtgenoot Jaak de microbe te pakken. Hij verruilde zijn militaire loopbaan voor het beroep van sociaal-cultureel werker. Na een intense opleiding kon hij starten als stafmedewerker van het Nationaal Secretariaat van het Davidsfonds hier in Leuven. Het gezin verhuisde naar Kessel-Lo en Mia engageerde zich al snel in de plaatselijke afdeling KAV Blauwput. Zij is daar actief gebleven tot de afdeling werd opgenomen in de geherstructureerde vereniging Femma en de meeste bestuursleden met pensioen gingen. Zij bleef als zeventiger nog actief in de Davidsfonds-afdeling Blauwput, volgde Duitse les en zette zich in als vrijwilliger bij Seniorama. 

Ook thuis was Mia een bezige bij. Zij bakte zelf brood, maakte huisbereide kaaskroketten, vulde haar diepvriezer met verse groenten en elke dag stond er verse soep op tafel. Ook haar naaimachine stond niet stil: in heel de familiekring was er altijd wel een kledingstuk te verstellen of te vermaken. Haar dochter herinnert zich nog altijd de leuke meisjeskleren die zij droeg.  Zelfs het prachtige bruidskleed van Mia's oudste kleindochter werd helemaal zelf door moeder en dochter met de hand genaaid.

Jonge oma

Mia droomde er steeds van om jong oma te worden en die droom werd werkelijkheid, Haar eerste kleindochter werd geboren toen Mia 52 jaar jong was. Al snel volgden er nog 2 zusjes en die waren bij Mia en Jaak kind aan huis. Ook haar zoon kreeg 3 kinderen en ondertussen is Mia zelfs al overgrootmoeder van 5! 

Zij volgde de schoolloopbanen van haar kleinkinderen op de voet en is trots op haar enige kleinzoon die politie-inspecteur is. 

Toen de kinderen opgroeiden en Jaak met pensioen ging, werd het tijd om wat meer te reizen. Na een militaire loopbaan in volle Koude Oorlog was het in de jaren '90 fascinerend voor hen om eindelijk de landen achter het toenmalige Ijzeren Gordijn te kunnen bezoeken. Elk jaar kozen zij met enkele trouwe vrienden een nieuwe bestemming, Voor Mia begon haar vakantie bij het eerste opstappen op de bus. En dan was het een weekje puur genieten van de vele boeiende bezoeken overal in Europa en het aangename reisgezelschap.

Ook met haar grote familie in Limburg blijft zij nauw in contact. Haar broers en zussen, allemaal krasse tachtigers inmiddels, organiseren nog regelmatig familiefeestjes, waar zij altijd erg naar uitkijkt. 

Maar met de gezondheid van haar echtgenoot ging het stilaan achteruit. Na een zeer intens en actief leven en enkele zware operaties overleed Jaak in januari 2020. Zij troost zichzelf met het feit dat dat nog net vóór de coronarestricties was. De ruime familie- en vriendenkring heeft nog uitgebreid afscheid kunnen nemen tijdens een mooie uitvaartplechtigheid.

 Moedige overlever 

Het verlies van haar echtgenoot viel Mia heel zwaar. Ze kreeg veel steun van haar kinderen en kleinkinderen en bleef nog lang actief in haar lege huis met allerlei klussen en het onderhoud van de tuin. Maar met de jaren begon dat toch zwaar te wegen. Haar ogen gingen achteruit en na een zware val in huis werd het tijd om te verhuizen, In de zomer van 2025 nam Mia haar intrek in een assistentieflat in Heverlee. Dat was een hele aanpassing uiteraard, maar zij is toch tevreden dat zij de dagelijkse besognes en administratie nu aan haar kinderen kan overlaten, Omdat zij slechtziend is en niet veel kan lezen, zoekt zij dagelijks haar vele buren op voor een gezellige babbel. Haar flat grenst aan het tuintje van oude vrienden uit ... Duitsland! 

Om een bezoekje af te spreken, moet je Mia tijdig verwittigen want haar agenda staat altijd goed vol met de vele activiteiten in Het Molenhof.

Wij wensen Mia nog een lang en actief leven in alle rust en in goede gezondheid. Dankzij de warme contacten met kinderen en kleinkinderen zal dat zeker lukken!