Senior van de maand december

In 1957 wordt Kris geboren als 4de kind in een gezin van 6, dat netjes 3 jongens en 3 meisjes telt. Zijn hele leven brengt hij door op de Predikherenberg in Leuven.

Naar de sportschool

Kris’ schoolcarrière start in de lagere school die nu De Ark heet. De eerste drie jaren van het secundair onderwijs gaat hij naar het Atheneum in Leuven. Daar blijkt dat Kris geen al te vlijtige en brave student is, waarna zijn ouders hem voor de laatste jaren op internaat sturen naar Ter Borcht in Meulebeke, de enige sportschool die er op dat moment is in Vlaanderen. “Dat waren echt de mooiste drie jaren van mijn schoolcarrière: de leerlingen kwamen van overal, maar vooral van West-Vlaanderen. Met sommigen van hen ben ik nu nog bevriend. Ondanks dat we toen nog 6 dagen per week naar school gingen en er veel structuur was, was ik daar wel echt graag.” Zijn sportieve educatie zet hij verder in Leuven waar hij voor een licentiaat in de lichamelijke opvoeding studeert. Al is de overgang van technisch onderwijs naar de universiteit wel groot. “Mijn eerste jaar op de universiteit heb ik moeten overdoen en elke examenperiode had ik wel enkele herexamens. Maar ’t was wel een schone tijd!” blikt hij nostalgisch terug.

Van leerkracht LO ...

Zijn eerste werkervaring doet Kris op als leerkracht lichamelijke opvoeding in zowel Brussel, Mechelen als Antwerpen, want er is op dat moment weinig werk.

In Antwerpen leert hij zijn vrouw kennen: Kris werkt als leerkracht in het hoger onderwijs en zij studeert er voor kleuterleidster. Enige tijd later neemt Kris een interimjob aan in het Miniemeninstituut in Leuven. De school wordt steeds groter en er komen meer uren vrij en dus mag Kris er vast blijven werken. Op dat moment maken onze senior van de maand en zijn vrouw de keuze om in Leuven te komen wonen. “Al was dat niet evident voor mijn vrouw met haar Antwerpse roots.” 

Kris vertelt: “Ik was een gemotiveerde leerkracht LO, al hadden leerlingen ook wel wat schrik van mij, want ik had een luide stem (nog steeds trouwens). Ik heb zo 8 jaar les gegeven als LO leerkracht tot ze me vroegen om de directrice tijdelijk te vervangen. Uiteindelijk ben ik 30 jaar directeur gebleven.”

... tot directeur

Als directeur staat Kris dicht bij de leerlingen: “Elke ochtend stond ik aan de poort in de Diestsestraat om de laatkomers binnen te roepen en tijdens de pauzes kon je me altijd op de speelplaats vinden. Ook nu word ik nog vaak herkend door oud-studenten of soms zelfs door passanten. Zo heb ik ooit eens meegemaakt dat ik op de bus zat en iets tegen de persoon naast mij zei. Vervolgens werd ik aangesproken door een andere passagier die vroeg of ik toevallig de directeur van het Miniemeninstituut was. Uiteraard bevestigde ik dat, maar ik kon me die persoon niet herinneren als leerling of oud-leerling. Uiteindelijk bleek dat die persoon aan het bellen was met een oud-leerling die mijn stem herkende.” (lacht)

Gelukkig op pensioen

Nu hij met pensioen is, geniet Kris van op het gemak opstaan en koffie drinken terwijl hij de krant leest. ”Ik wil me in de toekomst terug maatschappelijk engageren, maar ik wou (en wil) eerst nog wat van mijn pensioen genieten. Zelfs nu merk ik dat mijn dagen goed gevuld zijn want iedereen weet je te vinden als je op pensioen bent!” Kris gaat twee keer per week lopen en spreekt nog geregeld af met oud-leerlingen en -collega’s of met vrienden. “Ik heb nog geen kleinkinderen en weet ook niet of ik dat kan verwachten. We zullen het wel zien als het zover is, dat is niet aan mij om te beslissen. Mijn kinderen zijn gelukkig, mijn vrouw en ik ook, dat is het belangrijkste. En verder wil ik graag op een gezonde manier oud worden.” Die mooie woorden kunnen we alleen maar beamen.