Overslaan en naar de inhoud gaan
Bel voor dringende politiehulp 101. Geen spoed, wel politie? Bel 016 21 06 11.
Combi die over Grote Markt rijdt

Senior van de maand juli

Onze  senior van de maand juli Mieke Baras is met 63 jaar nog relatief jong, maar wel al getekend door verdriet.

Mieke Baras is geboren en getogen aan het Sint-Jacobsplein in Leuven. Ze liep er school in Mater Dei en gaf er als licentiate Germaanse talen 36 jaar Nederlands en Engels in het hoger middelbaar. Sinds haar huwelijk woont ze in Kessel-Lo, ze kreeg drie kinderen in drie jaar tijd (1980 – 82 – 83). Na haar scheiding is ze er blijven wonen, nu wettelijk samenwonend.

Tragisch ongeval

Ze heeft heel graag les gegeven, maar op het einde werd het haar te zwaar. Door de almaar oplopende werkdruk en paperasserij, maar ook door de toenemende problemen met de kinderen. Mieke: 'Zo kwamen er steeds meer kinderen met stoornissen als ADHD en autisme, maar we waren niet opgeleid om daarmee om te gaan. Ik kon het op den duur niet meer aan en ben in een depressie gesukkeld. En net toen ik de draad weer wou oppikken, gebeurde er iets dat mij helemaal in een burn-out stortte en mijn leven sindsdien heeft getekend.'

Mieke heeft vier kleinkinderen van haar twee dochters. Het jongste, Sander, was maar een achttal weken oud toen in de paasvakantie van 2011 het noodlot toesloeg. 'Tijdens verbouwingswerken aan hun huis in Schoten viel mijn jongste dochter met hem van de trap. Het kindje viel zo ongelukkig op zijn hoofdje dat het er een hersenverlamming aan overgehouden heeft en zwaar motorisch gehandicapt is. Dat heeft me sterk aangegrepen en was de reden dat ik datzelfde jaar vervroegd met pensioen ben gegaan om medische redenen.'

 
Spraakcomputer

Sander heeft toen maandenlang in het UZ Antwerpen gelegen en er verschillende zware operaties ondergaan. Waarbij er tot overmaat van ramp een medische blunder is begaan, waarvan de gevolgen nog altijd zichtbaar zijn. Mieke: 'Ik ben heel vaak over en weer naar Antwerpen gereden om mijn dochter zoveel mogelijk te troosten en te ondersteunen in haar verdriet. Ik heb toen zelfs overwogen om mijn huis te verkopen (ik was al sinds 1990 gescheiden) en in haar buurt te gaan wonen. Maar ik had ook de zorg voor mijn bejaarde moeder, die ik niet in de steek wou laten. Ze is nu 92 en in een zorgcentrum in het Leuvense. Het frustreert me nog altijd dat ik niet naar mijn dochter toe kan telkens als ze me nodig heeft. Maar ik bel vrijwel dagelijks en ga zoveel mogelijk naar haar toe.'

Sander is zwaar motorisch gehandicapt, kan niet lopen, zit in een rolstoel. Mentaal-auditief is hij volledig normaal, alleen kan hij niet spreken of schrijven. Mieke: 'Hij is nu zeven jaar en heeft een spraakcomputer waarmee hij heel goed overweg kan. Dankzij het M-decreet en het persoonlijk assistentiebudget zit hij nu in het eerste studiejaar van het regulier onderwijs. Hij kan goed volgen, zowel met rekenen als met Nederlands, wel met de nodige persoonlijke hulp. Voor zijn leeftijd schrijft hij al erg mooie zinnen op zijn pc, ik ben heel fier op hem.'

Vrijwilligerswerk

In het kinderziekenhuis van het UZA had Mieke gezien hoeveel kinderen er grotendeels aan hun lot werden overgelaten. 'Dat heeft me toen zo aangegrepen dat ik via vrijwilligerswerk iets voor hen wilde doen. Niet in Antwerpen, maar in het kinderziekenhuis van Gasthuisberg. Maar toen puntje bij paaltje kwam, vreesde ik de confrontatie niet aan te kunnen. Daarom koos ik voor ander vrijwilligerswerk, nl. aan de infodesk ‘Palliatieve zorg en levenseindebeslissingen’. Er is veel nood aan informatie over levenseindebegeleiding. Veel mensen denken daarbij in de eerste plaats aan euthanasie, terwijl het om veel meer gaat. Ik ben er nu vijf jaar mee bezig, gemiddeld 2 tot 3 keer per maand, soms meer, telkens op donderdag. Het sluit in feite goed aan bij lesgeven en ik doe het dan ook graag. Mijn eerste beroepskeuze was trouwens verpleegster, maar omdat het PMS (nu CLB) zei dat ik universitaire studies aankon, mocht dat niet van mijn ouders...'

Anders leven

Aan haar burn-out heeft Mieke jarenlang een pijnprobleem overgehouden, dat medisch niet opgelost geraakte omdat het kennelijk psychosomatisch was. 'Een tweetal jaar geleden ben ik met yoga begonnen, waardoor de stress en ook de pijn verminderden. Toen ik een jaar geleden bovendien anders ben gaan eten, met dank aan Pascale Naessens (weinig koolhydraten en vooral havermout, groenten, fruit, noten, zaden en quinoa), is de pijn geleidelijk helemaal weggegaan en voel ik me veel beter in mijn vel.'
Toen Mieke les gaf en drie kinderen moest grootbrengen, was er geen tijd voor hobby’s. Nu breit ze heel graag en gaat ze geregeld in haar eentje wandelen als het weer gunstig is. Ook leest ze veel, geen literatuur meer zoals ze verplicht was toen ze taallessen gaf, maar vooral ontspanningslectuur, al kan ze een historische roman nog wel smaken. Toekomstplannen maakt ze niet meer, ze probeert alleen in het nu te leven: de zen-houding.
 

Laatste nieuws