Senior van de maand maart

Van Brugge naar Leuven: een nieuw thuis (met heimwee)

Jeannine werd geboren in Brugge en verhuisde in 1978 naar Leuven. Haar man Johnny is een echte Leuvenaar. Door de aankoop van zijn ouderlijk huis kwamen ze in Leuven terecht.

De overgang was niet vanzelfsprekend. Jeannine herinnert zich nog hoe aanzienlijk het verschil aanvoelde: 'Het eerste jaar had ik echt heimwee. Brugge is anders. De mensen zijn er op een, andere manier warm en vriendelijk.' Maar ondertussen is Leuven – en vooral Kessel-Lo – al haar thuis geworden, vooral omdat haar kinderen en kleinkinderen hier wonen. Ik was niet van plan om mijn West-Vlaamse roots te verliezen. 'Vroeger zei ik: zodra ik met pensioen ben, ga ik weer naar Brugge. Maar mijn hele leven ligt nu in Leuven. Ik ben hier tevreden, ik heb hier mijn vrienden, ik voel me hier thuis. Waarom zou ik dan nog weggaan?'

Het geheim van haar actieve leven: dansen, dansen, dansen

Jeannine leeft op het ritme van de Leuvense dansactiviteiten. Ze is ook lid van S-Plus, een club voor senioren, die een gevarieerd programma aanbiedt. 'Elke maand is er wel iets te zien in het theater, en elke week is er ergens wel een dansmiddag. Ik zoek dat op en ik ga erheen.'

Ze verplaatst zich vaak met de bus. Het gaat er haar niet om om ver weg te zijn, maar om onder mensen te zijn. Ze volgt al jaren danslessen, nu is het countrydans in Kortenberg.

Haar favoriete dansstijl? Jeannine hoeft er niet lang over na te denken: rock-’n-roll. 'Dat is de dans die ik het leukst vind. Samen met mijn vriendin Marie-Thérèse probeer ik nieuwe dingen uit: nieuwe muziek en nieuwe dans. Ze kent iets of heeft een idee, en ik heb ook iets in gedachten, en samen proberen we nieuwe dingen uit en maken we er iets leuks van.'

Voor Jeannine is dansen meer dan alleen bewegen: het gaat ook om sociale contacten, plezier en een reden om naar buiten te gaan. 'Ik dans drie uur achtereen. Ik zit praktisch niet op mijn stoel. Dan ben ik moe... maar op een gezonde manier moe.'

Een sportverhaal met karakter: judo en engagement

Jeannine heeft een stevig sportverleden. In Kessel-Lo was ze jarenlang actief in de judo en behaalde ze een bruine gordel, bijna zwart. Later werd ze ook voorzitter van Olympique Judo Kessel-Lo, en dat bleef ze jarenlang. Als voorzitter nam Jeannine geen blad voor de mond. ‘Ook een schepen sprak ik aan als het nodig was', zegt ze. Sport was voor haar altijd een manier om sterk te blijven, maar ook om mensen te leren kennen. 'Ik ken heel veel mensen. Dansers, sporters.'

Tegenslag – en toch weer recht

Jeannine spreekt ook openhartig over moeilijke periodes. Zo had ze zestien jaar geleden borstkanker, en in augustus 2025 kreeg ze een beroerte. Daarvan revalideerde ze eerst in Gasthuisberg en daarna in Pellenberg, in totaal zo'n drie maanden. Ze kwam er opvallend goed door, al bleef er één gevolg hangen: 'Ik kan niet goed onthouden. Dat is het enige.' Daarom gebruikt ze nu een simpele maar effectieve oplossing: alles opschrijven. 'Ik heb briefjes. Ik schrijf alles in mijn agenda. Als ik iets niet mag vergeten, heb ik mijn briefje.'

Veiligheid in Leuven: 'Ik ben niet bang.'

Bij gesprekken met ouderen komt het onderwerp veiligheid vaak aan bod. Jeannine begrijpt dat, maar haar eigen gevoel is duidelijk: 'Als ik ’s nachts alleen van het station naar huis wandel, ben ik niet bang.' Ze vindt het jammer dat angst mensen binnenhoudt. 'Angst zou geen belemmering mogen zijn.'

Ze gelooft dat zelfvertrouwen en vaardigheden kunnen helpen. Ze raadt aan om – als je je onzeker voelt – te werken aan valpreventie en zelfs aan eenvoudige verdedigingstechnieken. 'Leren goed te vallen, dat is belangrijk. En als mensen niet durven buitenkomen: leer je verdedigen, al is het maar basis.'

Verbondenheid: buren, wijkagent en 'goedemorgen'

Jeannine is sterk in buurtcontact. 'Ik ken iedereen in de straat.' Ze noemt verbondenheid met buren en hulpdiensten 'heel belangrijk'. Ze kent ook de wijkagent, Herbert. 'Die komt soms vragen: "Is er nieuws? Is er iets gebeurd?" Dat is goed: een wijkagent moet weten wat er leeft.'

Voor Jeannine zit veiligheid niet alleen in regels of toezicht, maar ook in kennen en gekend zijn. In een straat waar mensen elkaar aanspreken, ondersteunen ze elkaar en merken ze sneller op wanneer er iets niet klopt.

Jeannines advies aan Leuvense senioren

Jeannine twijfelt niet als ze wordt gevraagd wat ze andere senioren wil adviseren:

1. Blijf niet in je zetel zitten. 'Word lid van een club. Doe aan sport of ga wandelen, het doet er niet uit wat, maar doe iets.'
2. Zoek sociaal contact. 'Ga eens een koffie drinken met vrienden. Die gezelligheid doet deugd.'
3. Maak je leven 'gevuld' met kleine vooruitzichten. 'Dat je weet: volgende week is er dit. Dan heb je structuur en zin.'
4. Zorg voor je lichaam, voor je hulpmiddelen. 'Als je slecht ziet: een bril. Als je slecht hoort: een hoorapparaat. Anders geraak je verder weg van de mensen.'
5. Schrijf dingen op als je geheugen je soms in de steek laat. 'Dat helpt. Een briefje en een agenda: simpel, maar het werkt.'

Tot slot

Jeannine is het type senior dat je niet snel vergeet: een vrouw die haar leven lang blijft doorgaan, die bij tegenslag weer recht krabbelt. Ze laat zien dat ouder worden ook kan betekenen: meer vrijheid, meer dans, meer verbondenheid, als je maar actief blijft.