Senior van de maand mei

Oorlogskind onder de Remytoren in de wijk “Rijke Root”
 

Anny’s grootvader, aan moederskant, werkte als arbeider in de rijst- en stijfselfabriek Remy (nu Beneo - Remy) van Edouard Remy.
Edouard Remy (1813-1896) was een ondernemer met een visie. Naast de fabriek bouwde hij huizen voor zijn werknemers. De eerste huizen waren voor de ingenieurs. Naast de 255 werkmanswoningen werden ook scholen en nutsgebouwen opgetrokken.
De arbeiders konden, via een maandelijks bedrag, het huis verwerven. 
Zo ook Anny’s grootvader en kwamen ze in de “Rijke Root" wonen.
Er was ook een Kas voor Onderlinge Bijstand, die tussenkwam bij ziekte- en begrafeniskosten. Weduwen konden ook aanspraak maken op huisvesting.
Anny herinnert zich nog dat er een “weeg” was voor de baby’s. Ze hadden een eigen fanfare. Er was een broodbedeling.
Als je een baan had bij Remy, zat je goed en je bleef er door de vele sociale voordelen. 
'Maar, je werkte er op zondagen, kon tijdens je vrije tijd opgeroepen worden of uitgestuurd naar andere gebouwen van Remy', licht Anny toe.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog sliepen ze in de kelder, de meest veilige plaats. En om tijdens de bombardementen uit hun huizen te kunnen ontsnappen, waren er gaten in de tussenmuren gemaakt. Zo kon je van het ene huis naar het andere.
De bombardementen waren soms zo hevig, dat de familie vreesde voor hun mooie servies. Die hadden ze opgeborgen in de regenput. Alles was kapot geschoten, ramen en vensterbanken … maar het servies is er ongeschonden uitgekomen!

Anny en Magda waren een tweeling. Kleuter- en lagere school volgden ze in Wijgmaal. 
Voor hun eerste Communie kregen de meisjes nieuwe kledij. De twee jassen, van haar mama en haar zus, werden binnenste buiten gekeerd zodat de oorspronkelijke binnenkant buitenkant werd. Het zag er nieuw uit.
Vanaf het vijfde studiejaar gingen ze naar Leuven. Bij de Miniemen volgden Magda “Snit en Naad” en Anny “Handel”.
Anny had graag verder gestudeerd maar er was geen geld.

Aan het werk: Anny wordt “Vrijgestelde” bij de Beweging.net ( het vroegere ACW)
Anny’s eerste job was in Laken, Brussel. Samen met haar vader vertrok ze op de eerste dag uit Wijgmaal met de trein. In Leuven aangekomen, trok Anny grote ogen. De trein van Leuven naar Brussel stopte niet en ze moest rennen en erop springen. Een hele belevenis voor een zeventienjarige!

Anny was actief in de Chiro. Toen de KAJ ( Katholieke Arbeiders Jongeren) een vrouwelijke vleugel in Wijgmaal oprichtte, de VKAJ ( Vrouwelijke Katholieke Arbeidersjeugd) werd Anny gevraagd als lid. Wat later kwam ze in de leiding.

'Het is door deze vorming bij het VKAJ en de Beweging dat ik de vrouw ben geworden, wie ik nu ben!'
Door het aanbod van vele cursussen groeide ze uit tot de persoon die ze nu is.
Ze nam leiding. Ze leerde voor publiek spreken, reisde en sprak andere talen.
Daar ontwikkelde ze haar talenten. Daar leerde ze dat er vele facetten van het leven de moeite waard waren om te exploreren. Met de woorden van Cardijn 'En NU… vooruit!' met de methode 'Zien, oordelen, handelen!'.
Ze werd “Vrijgestelde” in de Beweging, eerst in het Verbond Leuven, later Nationaal. Ze kreeg  een vergoeding, maar die was niet hoog. En er waren ook strenge regels, zo mochten de vrijgestelden in die tijd geen relatie aangaan.
Maar Anny leert precies daar haar toekomstige man kennen, Pol Monserez. Hij was ook een vrijgestelde.

Huwelijk en toch terug  halftijds aan het werk
 

Voor de huwelijksinzegening zou Jozef Cardijn (1882 -1967) naar Wijgmaal komen. Maar hij sterft kort ervoor.
De dag na het huwelijk zijn de echtelieden alle premies gaan ophalen, want er was geen geld om van te leven. Hij kreeg een job bij de KWB (Kristelijke Werknemersbeweging, sinds 2024 Raak vzw), wel betaald, 'maar geen vette!'.
Ze woonden in een appartement in Sint-Maartensdal. Later kochten ze een huis in Wijgmaal in een nieuwe wijk met sociale woningen.
Anny kreeg twee zonen: Koen en Kristof.
Na enkele jaren thuis begon ze de contacten te missen. Haar man was vaak uithuizig door zijn job. 
Toen ze hoorde dat er een job vrijkwam bij het onthaal van de Sociale Bouwmaatschappij is ze gaan solliciteren. Ze kreeg de baan als receptioniste, maar werd ook administratief ingezet. Daardoor leerde ze met de computer werken.
Ze werkte halftijds zodat ze in de namiddag thuis was voor haar zonen. 
En toch, Anny wou meer. In samenspraak met haar man begon ze terug ‘s avonds naar cursussen te gaan.

Textielkunstenares
 

Anny begon te weven aan de Academie van Leuven.
In Leuven moest ze vooral opgelegde opdrachten uitvoeren, daar kon Anny haar creativiteit niet in kwijt.
Via Aarschot kwam ze in Mechelen terecht en studeerde daar af als “Textielkunstenares”.
Haar werken sieren zowel haar appartement als de gangen van de etage waar haar flat zich bevindt.
Ik laat me geduldig de verschillende technieken uitleggen. En dan bedenk ik mij dat haar kleindochter, Gloria Monserez, in haar programma “Gloria Mundi”  voor iedere bezoeker een boekje maakte met prachtige schilderijtjes. Zal ze het van haar trotse oma hebben?
Anny heeft zich wel gespecialiseerd in het werken met koperdraad, hard in gebruik. Maar tijdens het weven krijgen de werken prachtige vormen. Soms weeft ze ook er foto’s tussen waardoor ze oplichten door de goudkleur van haar draden. 
Ze is één van de weinigen die deze techniek toepast.  Ze wordt gevraagd voor tentoonstellingen, zelfs in het buitenland. De kers op de taart is Szombathely in Hongarije.
Haar laatste expositie was in haar dorp Wijgmaal.
In het zangkoor Hadricantus zijn veel leden kunstzinnig; fotografie, schilderen …
Op 29 en 30 maart 2025 staan ook Anny’ s werken ten toon.
Anny is dan 87 jaar.

Cello
 

Maar denk je dat we deze duizendpoot nu wel helemaal kennen?
Plotss wijst ze me de cello aan.
Op een avond in de Bondgenotenlaan was er een avond “Hoe kan ik muziek leren spelen?”, ingericht door de Beweging.
Anny, toen 62 jaar, vroeg zich af of zij dat nog kon. Met een positief antwoord en een gehuurde cello ging ze aan de slag. Ze heeft ingekleurde partituren met cijfers.
Op sommige momenten speelt ze nog.
'Ik wou altijd een instrument bespelen!'

Assistentiewoning in het WZC Wijgmaalbroek
 

Tien jaar geleden werden het WZC Wijgmaalbroek en de daarbij horende serviceflats gebouwd. 
Anny’s man was reeds overleden, het huis te groot en moeilijk te onderhouden. Ze besloot om naar de assistentiewoningen te verhuizen. Doordat ze er vlug bij was, kon ze kiezen. Het werd een appartement met zicht op de gezamenlijke groentetuin, het bos en op wandelafstand van het dorp.
Ze rijdt nog met haar fiets. 
Ze neemt ook vaak de bus om naar Leuven te gaan om te shoppen, soms ook een concert, een toneel of een film.
Na Covid is het contact tussen de mensen verminderd, meent ze.
Tijdens Covid is haar zus gestorven. Het niet kunnen afscheid nemen en het alleen zijn heeft er stevig ingehakt.
De boodschappen, gebracht door haar zoon, werden met een mand naar boven gehesen.
Gelukkig was er dagelijks een zangmoment.

Ze blijft bezig met allerlei activiteiten. Zo helpt ze een dag in de cafetaria. Op dinsdagvoormiddag legt zij de boeken en partituren klaar voor de zangstonde, ‘s avonds gaat ze zingen in het zangkoor Hadricantus.

'Ik wil er zijn om anderen te helpen!', een motto dat ze van beide ouders heeft meegekregen. 
Maar ook de laatste zin wil ik jullie meegeven.
'Het leven is weven, elke dag een inslag meer!'