Senior van de maand oktober

Paul ging naar de lagere school bij de Jozefieten. Zijn middelbare school volgde hij in het Atheneum en het  RTI, in die tijd beter gekend als het Rijks Technisch instituut. Nu is dit het Redingenhof.

Op 5 maart 1969 stapte Paul in het huwelijksbootje. Uit dit huwelijk zijn 2 zonen geboren: Thierry en Peter. De zonen hebben het gezin 4 kleinkinderen gegeven: 1 meisje en 3 jongens.

Aan de slag bij de Leuvense politie

Van 1969 tot 1978 werkte Paul in Wallonië, in de fabriek van Tudor, waar hij bijna altijd 12-uren shiften afwerkte. Na 9 jaar in de fabriek wilde hij graag wat anders, dus in 1978 ging onze senior van de maand aan de slag bij de gemeentepolitie van Leuven. 'Je moest toen in dienst treden vooraleer je 30 jaar oud werd. Ik startte mijn dienst 10 dagen voor ik mijn 30e verjaardag vierde', grinnikt Paul.

Om bij de politie te mogen werken, moet je eerst slagen voor een aantal (fysieke) proeven. Dat gold ook voor Paul. In zijn tijd bestonden de fysieke proeven uit:

• een medische test
• 1 meter hoog springen
• verspringen
• 100 meter lopen in een bepaalde tijd
• 1 km lopen binnen een bepaalde tijd

'Ik had een goeie conditie', zeg Paul fier. 'Ik slaagde dus met vlag en wimpel voor de proeven. Op 1 juni 1978 ging ik met nog 4 andere collega’s aan de slag bij de politie van Leuven.'

In die tijd had de Politie van Leuven 3 kantoren: één in Leuven centrum, waar alle gerechtelijke interventies werden behartigd, één in Kessel-Lo, waar alle verkeersinterventies behandeld werden en één in Heverlee; hier zat de Recherche.

'Je mocht niet kiezen naar welke dienst je wou gaan. 3 van de 5 nieuwe collega's moesten naar Kessel-Lo gaan, naar de Verkeersdienst. Ik was daarbij', vertelt Paul. 'Ik kon pas starten met mijn opleiding op 1 september. Van juni tot augustus moest ik dus mee diensten draaien als burger.' Na de opleiding - die ongeveer 4 maanden duurde en waarvoor alle collega’s slaagden, - ging Paul geüniformeerd werken bij de Verkeersdienst in Kessel-Lo. ' We behandelden de verkeersinterventies. Buiten deze interventiediensten had je ook de “pikketdiensten”, waarbij je taak vooral bestond uit “bonnekes” schrijven. Je werd ergens binnen het grondgebied afgezet en daar moest je de parkeerovertreders gaan beboeten.'

In 1996 was er een interne hervorming bij Politie Leuven. Paul moest in de wijk gaan werken. Hij werd wijkagent in Kessel-Lo.

'Dit was niet naar mijn zin', aldus Paul. 'Ik miste de interventies erg. Ik heb nog 2 brieven aan de korpschef van die tijd geschreven, maar deze brieven bleven onbeantwoord.'

Vader en zoon samen in actie

Thierry, de oudste zoon van Paul, is ook politieagent bij de PZ Leuven. Samen hebben ze één dienst mogen werken. 'Het was een nachtdienst. We keken er erg naar uit om samen in actie te kunnen schieten, maar het was de hele nacht erg kalm. We hadden nog tegen elkaar gezegd: "da wil weer lukken, nu dat we samen 'ns kunnen werken is er niks te beleven." En dan kwam er om 6 uur 's ochtends toch opeens een ernstige aangifte binnen en mochten wij tot de middag blijven doorwerken', lacht de zeventiger.

Na 10 jaar als wijkagent, ging Paul in 2006 met pensioen en nam zoon Thierry de wijk van zijn vader over.

Paul houdt ervan om regelmatig met de kaarten te gaan spelen in café Sint-Maarten. 'Eens gaan wandelen en lekker eten staan regelmatig op de agenda', vult Paul aan. Miniatuursoldaten in elkaar knutselen is eveneens één van zijn hobby’s. 'Ik ben heel perfectionistisch, dat kan je zien aan mijn afgewerkte soldaatjes'. Paul laat ons verschillende miniatuurkunstwerkjes zien en ze zijn inderdaad perfect tot in detail afgewerkt.

Samen met zijn echtgenote heeft Paul al enkele reizen gemaakt. 'De verste reis die we maakten, was met de bus naar Portugal. Een andere tip die me erg is bijgebleven, is het bezoek aan het concentratiekamp van Auswitch in Polen. Deze reis maakte ik samen met mijn zoon Thierry.'

Als soldaten van WOII

Paul zijn grote droom was om paracommando te worden, maar hij werd afgekeurd omdat hij een bril droeg. Dus nemen vader en zoon regelmatig deel aan bijeenkomsten waar WOII wordt herdacht. 'We verkleden ons in het uniform van de soldaten van die tijd', legt Paul uit. 'Dit jaar is er een bijeenkomst in Korbeek-Dijle en volgend jaar één in Leefdaal. We lopen in een origineel uniform vanuit WOII in een stoet met fanfare door de gemeente, naar de kerk en wonen vervolgens een eucharistieviering bij. Nadien volgt er een receptie.'

'Wat mij het meeste is bijgebleven van mijn politiecarrière? Verkeersongevallen met dodelijke afloop ... dat zijn situaties die je nooit kan vergeten. Weet je wat ... ik voel me nog steeds politieman in hart en nieren. Wanneer ik de sirene van een politieauto hoor, komen de kriebels terug!', besluit de senior van de maand oktober.