Bart Massart is de senior van de maand november

Bart is geboren in Leuven op 2 december 1947 in het H. Hartziekenhuis in de Naamsestraat. De ouders woonden op een appartement naast het ziekenhuis. Nadien verhuisde het gezin naar Heverlee. Zijn vader was personeelsdirecteur van de voormalige Philips fabriek aan de Parkpoort (de huidige Philips-site). Bart had 2 broers, maar zijn jongste broer is te jong gestorven. Ook zijn vader is op 57-jarige leeftijd te vroeg overleden. 

Hoewel zijn moeder hem al had ingeschreven in het St.Pieterscollege voor Moderne Talen-Wiskunde, wou Bart per sé Latijn-Grieks doen. Na de kerstvakantie van het eerste jaar secundair mocht hij dan toch overstappen, maar met een duidelijke voorwaarde: “dan ga je naar naar het internaat van het Montfortcollege in Rotselaar”. Die boden toen enkel die richting aan en alle jongens waren intern. De enige lekenleraar was die van … Lichamelijke Opvoeding!

“Een heerlijke tijd, die 6 jaren daar bij de paters Montfortanen”, zo blikt hij daarop terug. Zijn lievelingsvakken waren talen en geschiedenis. Uiteraard miste hij zijn familie, want dat was toen nog een regime van slechts 1 vakantie per trimester en tussendoor af en toe een weekendje naar huis van zaterdagmiddag tot zondagavond. Maar de vele activiteiten en vriendschappen op het internaat blijven mooie herinneringen. Zo richtte hij daar toen al een “werkgroep ontwikkelingssamenwerking” op! 

Na de humaniora koos Bart voor het seminarie en studeerde filosofie en theologie, Na 6 jaar vertrok hij daar en koos bijkomend voor de studie sociologie.

Bart startte zijn carrière als directeur van de Beschuttende Werkplaats  - DYMKA - in Zaventem. Door zijn sociaal engagement koos hij ook voor de lokale politiek. In 1977 werd hij gemeenteraadslid en vanaf 1984 schepen voor Ruimtelijke Ordening en Ontwikkelingssamenwerking in het Leuvense stadsbestuur.  Een functie die hem veel voldoening gaf “om te mogen meebouwen aan mijn eigen geboortestad”. Onder zijn beleid werden o.m. de parking onder het Monseigneur Ladeuzeplein aangelegd, de Grote Markt verkeersvrij en de Oude Markt autoluw gemaakt.  Dat was toen vaak nog met veel verzet van de lokale handelaars! Een verzet dat nadien veranderde in een positieve samenwerking. In 2000 werd hij voorzitter van het Leuvense OCMW (nu Zorg Leuven). Van 2004 tot aan zijn pensioen op 1 januari 2013 was Bart directeur Medisch-Sociale Initiatieven van de Christelijke Mutualiteiten met zetel in Brussel, maar met opdrachten en contacten in heel het land, vooral met de ziekenhuizen van de CM zelf. 

Tot op vandaag blijft Bart sociaal actief. Hij is lid van de kerkfabriek van de St. Geertrui parochie en enthousiast lid van de gemeenschapsploeg die een hechte gemeenschap vormt. Zij organiseren allerlei activiteiten, thematische gespreksavonden en inhoudelijke initiatieven. 

Maar vooral is Bart trots op zijn engagementen en verwezenlijkingen in India. Alles begon in 1989 met een vriendschappelijk bezoek aan Zuster Jeanne De Vos in Mumbai. Door haar geïnspireerd en aangemoedigd, startte Bart met enkele sympathisanten en plaatselijke medewerkers een nieuwe vzw: Partners Zonder Grenzen (PAZ) hier in Leuven. PAZ maakte het mogelijk projecten te ondersteunen en te starten in de Sundarban in de Golf van Bengalen, ten zuiden van Kolkata. Het is een zeer ontoegankelijk gebied, een van de armste regio’s in India. Er wonen ongeveer 9 miljoen mensen, verspreid over 52 eilanden. 

“PAZ geeft, zonder uitsluiting van welke doelgroep of thematiek ook prioriteit aan de uitbouw van een kwalitatieve basisgezondheidszorg en medische preventie, educatie en basisvorming. De strijd tegen kinderarbeid en child traffic zijn eveneens bijzondere aandachtspunten “, zo lezen we in de statuten. Concreet betekent dit o.m. een kliniekboot, die een aantal eilanden in de Golf van Bengalen aandoet, een kinderziekenhuis, een bookbank die schoolboeken financiert en een oogkliniek die momenteel zelfbedruipend is. Hier worden jaarlijks een 10.000-tal oogoperaties verricht.

Bart heeft al een 10-tal inleefreizen georganiseerd voor vrienden en sympathisanten, Na de cultuurshock is dit voor de meeste mensen een verrijkende ervaring onder meer door de vriendelijkheid en gastvrijheid van de plaatselijke bevolking, Voor Bart voelt dat als “een tweede thuis”. Hij reist er dan ook telkens voor 2 à 3 maanden per jaar naartoe en hoopt dat te kunnen blijven doen, zolang zijn gezondheid hem dat toelaat.

Informatie kan u altijd vinden op de website www.paz-vzw.be