De senior van de maand januari

Hij is geboren en getogen in Kessenich, waar hij samen met 4 broers en evenveel zussen de omgeving (on)veilig maakt.  Hij doorloopt de lagere school in zijn geboortedorp en gaat van daaruit naar het Heilig Kruiscollege in Maaseik, waar hij de humaniora Latijn-Grieks volgt.  Vervolgens trekt hij naar de Provinciale Normaalschool in Hasselt, waar hij op 20-jarige leeftijd afstudeert als regent moderne talen (Nederlands-Frans-Engels-Duits).

Henri heeft het geluk dat hij als oudste van de kinderen geen legerdienst hoeft te doen en begint meteen aan een reeks van interims in het lager middelbaar en ook in het lager onderwijs.  Hij doceert er onder andere Nederlands en Frans.  Omdat ze in Hasselt met meer dan veertig enkel in die richting afstudeerden, krijgt hij in het onderwijs geen vaste betrekking vast. Daarom beproeft hij zijn geluk in de privésector  en vindt in mei 1965 een job als vertaler bij het weekblad Bouwbedrijf van de Nationale Confederatie van het Bouwbedrijf in Brussel (nu Confederatie Bouw).  Dat is de beroepsorganisatie van de aannemers, een van de lidfederaties van het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO). Daar zet hij al vlug zijn eerste stappen als journalist.  Hij wordt er reporter, later redacteur en schopt het zelfs tot hoofdredacteur in 1985.  Hij blijft de bouwfederatie trouw tot aan zijn pensioen in 2003.  Henri is dan 60 jaar. Uiteraard is dat te vroeg om de schrijversmicrobe vaarwel te zeggen. Als zelfstandig journalist blijft hij artikels schrijven voor andere bouwbladen zoals Bouwkroniek en Bouwen aan Vlaanderen.

Na zijn huwelijk in 1966 verhuist Henri met zijn echtgenote Josee van Kessenich naar Ukkel.  Hij wordt de trotse vader van twee kinderen.  Via een tussenstop in Vilvoorde belandt hij in 1974 in Erps-Kwerps.  Bij zijn pensioen wijkt hij uit naar Leuven, waar hij nog steeds woont.

Bezige bij

In zijn jeugdjaren was Henri een fervent voetballer.  Ook later blijft de liefde voor de sport hem achtervolgen. Tijdens zijn Ukkelse jaren is hij scheidsrechter in de provinciale jeugdreeksen. In Vilvoorde richt hij de minivoetbalclub “Minivil” op.  Hij is er niet alleen speler, maar tevens secretaris.  Ook daarna blijft ‘het-actief-en-organisatorisch-bezig-zijn’ een microbe. Na zijn verhuis naar Erps-Kwerps herhaalt hij het scenario en richt ook daar een nieuwe zaalvoetbalclub op:  ZVK Erps-Kwerps.  Zoals te verwachten was, is hij ook hier opnieuw actief als speler en secretaris,  maar nu tevens voorzitter en trainer.

Maar in het zaalvoetbal alleen kan Henri niet al zijn energie kwijt. Samen met zijn echtgenote doet hij lange recreatieve fietstochten en wandelingen. Elke zomer trekken ze naar de Alpen in Frankrijk en Oostenrijk voor dagelijkse wandelingen in het hooggebergte. In de kerstvakantie gaan ze alpijns skiën, vooral in Frankrijk maar af en toe ook in Oostenrijk, wat de kinderen nog liever doen dan bergwandelen. In het winterseizoen gaan ze ook vaak naar het theater.

Daarnaast is Henri actief lid van de afdeling Kortenberg van de VTB (Vlaamse Toeristenbond, nu vtbKultuur).  Hij kan er zijn creatieve talenten kwijt in de organisatie van wandel- en fietstochten,  daguitstappen en groepsreizen, o.a. naar de Moezel, het Groothertogdom Luxemburg en Slowakije (zelfs twee keer).  Een speciale vermelding verdient de monumentenuitstap die hij elk jaar met groot succes organiseert.  Die dag bezoeken de geïnteresseerde VTB-leden het monument of restauratieproject dat de Monumentenprijs van de Vlaamse regering heeft gekregen (sinds 2016 heet die de Onroerenderfgoedprijs), plus enkele andere interessante realisaties in dezelfde streek. Dit jaar is deze uitstap al aan zijn 22ste editie toe!  

Op 50-jarige leeftijd zegt Henri het voetballen vaarwel en komen verre reizen, binnen en buiten Europa, in de plaats.  Eens met pensioen wordt hij lid van de Wandelclub Herent, maar blijft ook actief in vtbKultuur Kortenberg. Enkele jaren later wordt alpijns skiën te zwaar en kort daarna ook de verre reizen.  Sedertdien beperken zijn reisexploten zich tot Europa en rond de Middellandse Zee. Sinds enkele jaren kampt Henri met een spierziekte die veel kracht uit zijn benen haalt, waardoor hij het nu kalm aan moet doen. Geen autocarreizen meer, maar wel autovakanties in de omringende landen, meestal samen met de kinderen, quality time met de familie.

Op dit ogenblik is er dus meer rust in zijn leven gekomen en “beperkt” Henri zich tot het volgen van reisreportages en lezingen, theaterbezoek en veel lezen (literatuur, geen misdaadromans).  Hij schrijft enkel nog wekelijks een artikel voor Bouwkroniek en maandelijks een interview voor het tijdschrift van het lokaal dienstencentrum Seniorama in Leuven, waar hij tevens lid is van de redactieraad.

Waarom plaatsen wij Henri in de kijker?  Omdat hij degene is die vanaf nu de artikels ‘senior van de maand’ voor onze facebookpagina zal schrijven….  Waarvoor wij Henri heel erg dankbaar zijn!