Helena Vanautgaerden is onze senior van de maand februari
Van de maand februari? Ja, je leest het goed! We hadden wat achterstand opgelopen, maar nu is onze trein van de senioren van de maand weer vertrokken en goed op weg om een inhaalbeweging te maken.
Maak kennis met Helena Vanautgaerden, een bezig bij met een talenknobbel!
Deze senior, geboren en getogen uit Heverlee, is niet onder één hoedje te vangen.
Ze begint braaf te vertellen over haar tijd 'bij de nonnekens'. Vanaf haar kleutertijd tot aan aan het einde van haar job - ze heeft gewerkt als medisch vertegenwoordiger - zit ze tussen de zusters. Helena herinnert zich nog dat enkele zusters het klooster wilden verlaten en haar om raad vroegen om raad. Het lijstje van het huishoudelijk gerief moesten aanschaffen en het overzicht van de verdere dagelijkse taken, dat ze hen als antwoord geeft, laat hen besluiten ze toch zouden blijven waar ze waren.
Omdat Helen zeer sportief is, wil ze graag Lichamelijk Opvoeding studeren. Maar er worden geen meisjes toegelaten. Dus beslist ze om in Brussel onthaalhostess en sociale studie te volgen.
Als twintigjarige brengt ze o.a. de pensioenen rond in de zaal voor de 'oudere madammen' in Sint-Pietersziekenhuis. Daar krijgt ze de naam "het Facteurken".
Als medisch vertegenwoordiger komt ze in vele ziekenhuizen zowel in Vlaanderen en ook in het Brusselse.
Helena spreekt niet alleen Frans, maar kan zich zeer goed uitdrukken in zowel het diep West-Vlaams als het sappige Antwerps. Helena houdt van talen en spreekt ook Engels, Duits, Spaans en Italiaans. Als een echte globetrotter reist ze de wereld rond. Zo geraakt ze ook betrokken bij de opnames van een film met Alex Willequet over Pater Damiaan. Ze speelt een kreupele besmet met lepra. En dit avontuur bracht haar naar Molokai, maar ook naar Hollywood, waar de filmdecors waren opgebouwd.
Haar professionele periode eindigt voor de grote fusies van de klinieken. Het ging er toen veel gemoedelijker aan toe. De zusters hadden altijd wel iets wat ze Helena lieten proeven. En dat resulteerde dat ze een interesse krijg voor de oenologie.
'En nu ben ik een huismus', zegt ze. Tussen haar vele planten en bloemen, haar twee parkieten geniet ze van haar mooie terras.
Hoewel ze alleen woont, zegt ze zich nooit één uur eenzaam te voelen. Ze zorgt voor een buurman, is bezig met verdwaalde poezen en ook op de markt van Heverlee is ze vaak te zien. Ze is ook lid van de werkgroep Mobiliteit voor de senioren.
Ze praat enthousiast over de stichting van de blindengeleidehonden, die ze sponsort. De opleiding, het moment waarop ze aan hun respectievelijke baasjes worden voorgesteld ... zoveel liefde! Ze vertelt dat haar ouders beiden blind waren. Hij was pianostemmer en zij gaf er les in. Haar grootvader was zelfs componist. Helena is zelf niet muzikaal. Maar er is niets mis aan haar gehoor, zo feilloos verschillende dialecten spreken, doen weinigen haar na.
Als uitsmijter geeft Helena nog een mooie Leuvense zin mee: 't' es allemoal zjalouzie en biskandooze!'
