Liduine is onze senior van de maand juni 2023

Liduine werd in Den Haag geboren op 03/08/1948 in een gezin van zeven kinderen. Haar papa was diplomaat buitenlandse zaken. Hierdoor verhuisde het gezin vaak. Liduine heeft drie oudere zussen en een oudere broer. Na haar geboorte verhuisde het gezin naar Brussel, waar er nog een zus en broer bijkwam.

Liduine ging er naar de lagere school in La Retraite du Sacré Cœur, een Franstalige meisjesschool.

Gone to the USA

Toen onze senior acht jaar werd, verhuisde het gezin naar de Verenigde Staten. Daar woonden ze acht jaar in Washington DC. Liduine ging in de Verenigde Staten onmiddellijk naar het vierde leerjaar, al hoorde ze volgens haar leeftijd in het derde leerjaar. 'Ik kon altijd volgen op school, alleen waren al mijn vrienden een jaar ouder. Toen zij al begonnen met uitgaan, moest ik nog een jaartje wachten', glimlacht ze.

Liduine volgde in het middelbaar - highschool op zijn Amerikaans, nvdr - een algemene richting. Na het 5de middelbaar verhuisde het gezin naar San Francisco, waar ze vijf jaar woonden.

Naar Leuven, weg uit Leuven en weer terug

Na de highschool volgde de universiteit: de University of San Francisco, waar Liduine een 'bachelor in de verpleegkunde' behaalde. 'Ik ontmoette er ook mijn latere echtgenoot. Hij was student geneeskunde. De laatste vier jaar van zijn opleiding volgde hij aan de universiteit in Leuven en ik volgde hem mee naar België.'

In 1971 trouwde het koppel, in Leuven. Terwijl haar man zijn studies afrondde, werkte Liduine als verpleegster in Sint-Rafael. 'Wij woonden toen op de bovenste verdieping van een huis in Kessel-Lo. Hier werden we voor het eerst mama en papa. In 1972 werd onze zoon geboren', aldus de senior van de maand.

Een jaar later verhuisden ze naar Düsseldorf, waar haar echtgenoot stage liep. 'In Duistland kreeg je een vergoeding tijdens je stage, in Leuven was dit niet. Aangezien er een baby was, was dit de beste optie', verklaart Liduine.

In 1974 keerde het gezin terug naar Leuven. Datzelfde jaar werd Liduine’s dochter geboren. 'Jammer genoeg kwam er door omstandigheden een einde aan ons huwelijk. Ik leefde daarna een jaar lang van mijn spaarcenten, want ik was te beschaamd om te gaan werken. Over een scheiding werd er destijds niet gesproken, want dat was een “niet de gangbare zaak".'

Aan het werk als verpleegkundige

'Mijn wijkinspecteur merkte op dat ik altijd in alles mijn plan trok. Hij spoorde me aan om bij het OCMW aan te kloppen om me te laten bijstaan. Dit was een grote stap. Ik wist niet goed of ik wel recht had op die hulp.' Anderhalve maand nadat ze bij het OCMW hulp was gaan vragen, startte Liduine terug met werken. Ze kon als nachtverpleegster werken en moest opvang zoeken voor de kinderen: ’s nachts wanneer ze ging werken en overdag wanneer ze sliep. 'Niet evident! Maar gelukkig was mijn (ex-)schoonzus mijn rots in de branding. Ik kon een half jaar later overdag aan de slag als verpleegster bij  Prof. Maisin van de Franstalige afdeling van de Leuvense universiteit ... totdat ook deze afdeling, als laatste, naar de UCL in Woluwe moest verhuizen', legt Liduine uit.

'In augustus 1978 kon ik dan overdag beginnen werken als verpleegster kindergeneeskunde. Ik volgde ook een cursus didactiek om eventueel in het onderwijs te kunnen werken. Mocht dat lukken, zou ik geen oppas voor iedere schoolvakantie moeten vinden. Spijtig genoeg kreeg ik nooit een lerarencontract van langer dan één jaar aangeboden. Dus kon ik niet als lerares aan de slag; het risico om nadien werkloos te worden was te groot', aldus Liduine. 'Ik volgde nog wel de opleiding voor diabetesverpleegkundige en werkte in deze functie op pediatrie tot aan mijn pensioen.'

Met dank aan de vrienden

Ondertussen was Liduine in Heverlee gaan wonen. Hier ontmoette ze een koppel dat haar steeds hielp wanneer de kinderen onverwachts niet naar de opvang/school konden gaan wegens ziekte. Omstandigheidsverlof bestond toen niet.

Daar Liduine alleenstaande moeder was, kwam zij in aanmerking voor een sociale woning. 'Ik wist dat helemaal niet, vrienden maakten me hier attent op. Zo gezegd zo gedaan en ik kreeg een woning toegewezen. Ik zei de huur van mijn huis in Heverlee op, maar mijn nieuwe woning was nog niet klaar. Alweer kon ik voor onderdak rekenen op goede vrienden', is Liduine dankbaar.

Jenny

In de sociale woning was er geen stromend water. De bewoners konden hiervoor terecht aan een gemeenschappelijke kraan in de wijk. 'Het is aan deze kraan dat ik mijn huidige vrouw, Jenny, leerde kennen. Ze trok een jaar later bij mij in en samen vormden we een nieuw samengesteld gezin.'

In 1999 kocht het koppel, na een erfenis, samen een huis in Kessel-Lo en in 2013, wanneer het homohuwelijk werd toegelaten, trouwden Liduine en Jenny. 'Ondertussen ben ik oma van vier kleinkinderen en Jenny van zeven kleinkinderen', aldus de trotse zeventiger, 'En één van hen heeft zelfs acht jaar bij ons gewoond.'

Een actief pensioen

Op haar vijfenzestigste ging Liduine met pensioen. Nu werkt ze als vrijwilliger en voorzitter van haar kerngroep voor Samana. Samen met andere vrijwilligers organiseert ze uitstappen voor de leden.  Ze brengt één keer per maand een bezoek aan mensen die nood hebben aan een babbeltje. Zo heeft Liduine haar vier vaste mensen.

Elke maand wordt er een activiteit georganiseerd en twee keer per jaar gaan ze op uitstap.

Wanneer Liduine niet voor anderen zorgt, speelt ze graag met Jenny en vrienden gezelschapspelletjes, gaan ze samen wandelen of huren ze een verblijf in ons landje of Nederland. 'Ik probeer ook vaak naar de sportwedstrijden van de kleinkinderen te gaan kijken', voegt Liduine er nog enthousiast aan toe.

En éémaal per week gooit Liduine de beentjes los tijdens haar cursus Linedance. 'Hier wordt er nogal gelachen hoor', lacht ze zelf. En zo is het dat wij Liduine kennen, als een goedlachse positief ingestelde vrouw die uit elke dag opnieuw vreugde haalt.