Roland Neven is onze senior van de maand april 2023

Geboren in Kortessem

In 1944 werd Roland geboren in Kortessem, in de nacht dat er een bom op de Onze Lieve Vrouw kerk in Hasselt viel. Met een oudere broer en zus, was hij de jongste van het gezin. De ouders van Roland kwamen oorspronkelijk uit Hasselt, maar waren kort voor de oorlog verhuisd naar Kortessem, tussen de boerderijen. "Hierdoor kwamen wij tijdens de oorlog qua voeding weinig te kort. Mijn vader werkte toen deeltijds in de zaak van mijn bompa, waar ze fietsen herstelden en maakten. Met de boeren in de buurt kon hij dan onderhandelen met rubberbanden voor voedingswaren." Na de oorlog liet Rolands vader zich overhalen om voltijds mee te werken in de fietsenzaak, waardoor het gezin terug naar Hasselt verhuisde. 

Na een weddenschap in de HoReCa

Roland ging dan ook naar school in Hasselt en aangezien hij goed was in tekenen en rekenen, kreeg hij het advies om architectuur te gaan doen in het Sint-Lucas. Daarvoor deed hij een ingangsexamen, waar hij ruimschoots op slaagde want hij mocht direct in het 2de jaar beginnen. Roland was toen 15 jaar. 

Maar van die plannen kwam weinig in huis. "Mijn broer was in die tijd op zoek naar werk en beweerde vaak dat hij niets geschikt vond. Ik vond dat onzin en ging met hem de weddenschap aan dat ik tegen de volgende dag werk zou hebben gevonden. En ja, dat is me gelukt. De eigenaar van een lokaal restaurant had in hetzelfde gebouw een frituur. Die was er altijd geweest en omdat het nog steeds een succes was, wou hij die blijven uitbaten. Ik werkte daar vooral in de frituur, maar op de dagen dat de frituur gesloten was, hielp ik mee in het restaurant.'"

En zo komt Roland terecht in de horecawereld. Na zijn eerste ervaringen in de frituur, gaat Roland aan de slag in Het Lindenbos in Aartselaar. Hij werkt er 3 jaar, maar ondertussen moest hij ook zijn legerdienst doen. Hij wordt toegewezen aan de luchtmacht van Bevingen en gezien hij als enige van de lichting ervaring had in de horeca, werd hij tewerkgesteld in de kantine. “Ik weet nog goed wat we uitspookten wanneer het oefenalarm afging. Er waren in het materiaalkot maar 17 wapengordels, die we moesten we verdelen over meer dan 30 personen. Dus als het alarm afging, dan gingen wij uiterst traag naar het materiaalkot. Natuurlijk waren al die wapengordels al weg tegen de tijd dat wij daar aankwamen, waardoor we ook terug naar de kantine werden gestuurd. Niet dat wij dat erg vonden …”

Na zijn legerdienst werkt Roland nog even in Het Lindenbos, maar keert al snel terug naar zijn eerste werkgever. Het restaurant met frituur is ondertussen een hoog aangeschreven restaurant en Roland blijft er werkten tot hij van een klant een jobaanbieding kreeg bij hotel Terminus in Turnhout. “Daar bleek ik heel wat nieuwigheden binnen te brengen, die voor mij nochtans heel gewoon waren vanuit mijn vorige job. Dat ging dan bijvoorbeeld over het snijden van de entrecote naast de klant in plaats van in de keuken. Ik ben daar blijven werken tot ik 27 jaar oud was.”

Werken in de horeca is hard werken. En zo ook voor Roland. Hij leert zijn voormalige vrouw dan ook pas kennen in het uitgaansleven wanneer enkele jeugdvrienden hem overhalen om zijn rustdag naar het weekend te verplaatsen. Van het één komt het ander en de twee trouwen. Roland gaat aan de slag bij de tante van zijn vrouw, die in het station een buffet uitbaatte. Gaandeweg brengt hij wat vernieuwingen binnen, waardoor de zaak steeds beter begint te draaien en hij samen met zijn vrouw de dagelijkse werking overnam van de tante. 25 jaar lang leven en werken ze zo samen en krijgen ondertussen een dochter. “Maar toen zijn we gescheiden en omdat jarenlang het contract van de zaak op naam van de tante stond, is de hele zaak naar mijn toenmalige vrouw gegaan. Dus moest ik op zoek naar ander werk, al kon ik in die periode ook mijn dochter elke dag naar haar werk brengen.” Roland gooit het roer helemaal om en gaat aan de slag als onthaalbediende in een hotel en later als chauffeur op de luchthaven waar hij tot aan zijn pensioen de crew van het vliegtuig ophaalde en hen naar hun hotel bracht.

Niet op rust na zijn pensioen

Sinds zijn pensioen werkt Roland veel in de tuin en zingt hij mee in het koor waar Hilde - die hij bij toeval heeft ontmoet in Leuven en bij wie hij nu gelukkig is - al jarenlang lid van is. “Ze had me al vaker gevraagd om mee te komen zingen, maar ik hield de boot nog wat af en zei dat ik dat zou doen als ik met pensioen zou gaan. En éénmaal beloofd moet je je woord natuurlijk houden!” Daarnaast pakt Roland ook zijn oude hobby schilderen en tekenen terug op én is hij penningmeester bij OKRA. “Tijdens de coronaperiode had ik als penningmeester veel werk: er waren heel wat inschrijvingen voor activiteiten die helaas allemaal werden afgelast en dus ook terugbetaald moesten worden.” En via OKRA is Roland nu ook terechtgekomen in de seniorenraad.

En om af te sluiten nog een leuk weetje over de kat op de foto: “Die kat hing destijds rond in onze buurt en rond ons huis. Omdat ik niet kon geloven dat dat een zwerfkat was, ben ik beginnen rondvragen. Uiteindelijk bleek ze effectief baasjes te hebben, maar omdat zij net een kindje hadden gekregen, was de kat uit zichzelf ‘vertrokken’, in die zin dat ze nog wel thuis kwam, maar steeds minder en minder. In samenspraak met dat gezin hebben Hilde en ik dan ook besloten dat wij voor het katje zouden zorgen. Toen zij later kwamen zeggen dat ze zouden verhuizen, hebben we dan ook geen moment getwijfeld en hebben we het katje officiëel geadopteerd.”