Senior van de maand juni

Onze senior van de maand is een bezige bij, zeer actief in de parochie en het verenigingsleven. Irène Peeters (77) is geboren en getogen in Wilsele-Putkapel, is met iemand uit deze Leuvense deelgemeente getrouwd, heeft er gebouwd en woont er nog steeds.

Na de lagere school bij de Zusters van Vorselaar in Holsbeek-Plein deed ze haar middelbare studies in het Instituut De Wandeleer in Leuven  - dat niet meer bestaat - in de modeafdeling. Met dit diploma werkte ze bij een Leuvense fotograaf voor het ensceneren van trouwfoto’s - in die tijd werden die nog in een fotostudio gemaakt - totdat ze in 1961 huwde met Jef Schellekens. Negen maanden later beviel ze al van een dochter, duidelijk verwekt op hun huwelijksreis in Italië. Ze bouwden en kregen kort nadien nog een zoon.

Drie zangkoren

Irène was een te actieve vrouw om zich te beperken tot het opvoeden van haar twee kinderen. Bij de jeugdbeweging VKAJ in Wilsele had ze ontdekt dat ze goed kon zingen en toneelspelen. Ze sloot zich aan bij het parochiaal koor Gaudeamus, waarvan ze inmiddels al twintig jaar voorzitster is. Ze zong (en zingt) zo graag dat er twee koren bij kwamen, waarvan ze nog altijd lid is: Trinitas van het Drievuldigheidscollege in Leuven en het koor van het rust- en verzorgingstehuis (RVT) in Holsbeek. Dit laatste koor luistert er de feestdagen en de afscheidsvieringen voor overleden bewoners op.

Irène heeft 23 jaar een Lottokantoor gehad in Wilsele (tot 1998). Dat was vier dagen per week open, zodat ze het kon combineren met de opvoeding van haar kinderen, wat met een krantenwinkel niet mogelijk zou geweest zijn. Ze heeft dat heel graag gedaan en er veel mensen mee leren kennen.

Politiek en theater

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1970 kwam Irène op voor de toenmalige Volksunie. Ze behaalde veel stemmen, maar was niet verkozen. Ze bleef bestuurslid van die partij, ook na de fusie in 1976 van Wilsele met Leuven, maar is niet meer op een verkiezingslijst gaan staan. Ze heeft aan die periode wel heel wat goede vrienden overgehouden.

Van de politiek naar het theater is maar een kleine stap. Toen ze in 1995 honderd jaar bestond, richtte de parochie de toneelvereniging Hojapa (Honderd Jaar Parochie) op, die nog altijd actief is. Irène voelde de acteerkriebels uit de jeugdbeweging weer opkomen en was meteen van de partij. Toch heeft ze maar vier producties meegespeeld: de stress vóór het opkomen was er te veel aan, hoe graag ze ook acteerde.

Relax

Ook bij de Sportkring Relax van Wilsele is Irène bestuurslid geweest. Deze vereniging heeft zo’n dertig jaar lang turnen, zwemmen en wandelen georganiseerd, ook weekends, maar is moeten stoppen omdat er weinig of geen jonge mensen meer aansloten.

Voorts heeft ze vijftien jaar vrijwilligerswerk gedaan in het Universitair Psychiatrisch Centrum Sint-Kamillus in Bierbeek, waar ze instond voor de bibliotheek.

Al die activiteiten hebben haar niet belet om steeds paraat te staan om haar kleinkinderen op te vangen als dat nodig was. Ze heeft er ondertussen vijf en ook al een achterkleinzoon.

Alleen maar niet eenzaam

Een domper op die mooie tijd was het overlijden van haar man in 2012, precies op zijn 74ste verjaardag! Ondanks al haar verdriet heeft Irène het hoofd niet laten hangen en is ze onder de mensen blijven komen. Dat ze veel vrienden had, heeft haar dat erg vergemakkelijkt. Zo is ze de repetities van de drie zangkoren blijven bijwonen. Vooral van de leden van Gaudeamus heeft ze veel steun gekregen. Met enkele vrienden spreekt ze geregeld af om te gaan wandelen of een restaurantje te bezoeken. Dat gebeurt vaak na de wekelijkse eucharistieviering die ze trouw bijwoont.

Ze hebben een grote tuin en Irène is die blijven onderhouden. Ze leest er graag haar krant in bij een kop koffie, vooral in de lente geniet ze daar erg van. Haar buren van ongeveer dezelfde leeftijd probeert ze wekelijks een bezoekje te brengen om wat bij te babbelen. En heel recent heeft men haar gevraagd om bij de Seniorenraad van Wilsele-Wijgmaal te komen, die streeft naar meer toenadering tussen beide dorpen. Zelf wil ze langs die weg meer informatie over diensten en hulpmiddelen bezorgen aan de senioren die daar nood aan hebben.

En Irène besluit ons gesprek als volgt: “Ik heb een aangenaam leven gehad en me kunnen uitleven in wat ik graag deed. Mijn kinderen verzekeren me dat ze een mooie en gelukkige jeugd hebben beleefd. Ik ben heel fier op mijn kleinkinderen, ze zijn allemaal afgestudeerd en aan het werk. Dat alles maakt het voor mij waard dat ik geleefd heb.”