Christine Moens is onze senior van de maand december 2024

Christine vindt haar thuis in Leuven 

Onze senior van de maand Christine Moens is met haar 62 jaar eentje van de jongere generatie. Ze heeft na wat omzwervingen haar stekje gevonden in een huisje met tuintje in de Spreeuwenstraat in Kessel-Lo. Maar wonen in de regio is duur, zeker voor een alleenstaande, en daar moet de politiek naar haar mening een topprioriteit van maken. Dat ze in Leuven terecht gekomen is en er blijven hangen heeft alles te maken met de openheid en de verdraagzaamheid die heerst in deze stad. Christine is een lesbienne en weet dus maar al te goed hoe belangrijk dat is.

Christine werd geboren in Tienen. “Ik ging er naar de middelbare school in het Immaculata-instituut. De Suikerstad is helemaal niet te vergelijken met Leuven. Voor mij ging een hele andere wereld open toen ik in Heverlee in het Heilig Hart regentaat ging studeren en er op internaat ging. Ik leerde Leuven en haar bevolking goed kennen tijdens het uitgaan. Uiteindelijk ben ik er blijven plakken” vertelt Christine.

Als lesbienne in een studentenstad 

Het was in de studentenstad dat Christine haar eerste lief vond. Een vrouw, want zij was lesbisch. “In Tienen was het niet zo eenvoudig om je anders te uiten. Daar werd je al raar bekeken als je je nog maar opvallend kleedde. Leuven stond daarvoor toen al veel meer open. Ook nu is er nog een heel verschil in mentaliteit. Ik heb in 1988 samen met enkele andere vrouwen in Leuven Labyrint opgericht, een organisatie voor en door vrouwen, allemaal vrijwilligers, die allerlei activiteiten organiseert zoals dans- en ontmoetingscafés, infomomenten, acties voor de rechten van de lesbische en biseksuele vrouwen. Die eerste jaren maakten we daarvoor gebruik van een zaaltje boven de toenmalige dancing Eagles op de Vismarkt. De organisatie bestaat nog altijd, maar ik ben er ondertussen niet meer echt actief in” vertelt Christine over haar eerste jaren in Leuven. 

Meer over labyrint: https://labyrint-vzw.be

“Ik heb in Leuven nooit problemen ervaren als lesbische vrouw. Ik liep zelfs hand in hand met mijn vriendin over straat. We werden misschien wel eens met bedenkelijke blik nagekeken of soms zelfs al iets toegeroepen, maar ik heb me daar nooit aan gestoord. Op trouwfeesten durfde ik vroeger wel eens als statement tijdens een slow met mijn vriendin de dansvloer op gaan. Ik denk dat het voor mannen toen – maar ook nog nu – veel moeilijker was om openlijk homo te zijn, zeker in het uitgaansleven ”, geeft ze nog mee. “Ondertussen zijn de tijden wel veranderd, maar het zich spontaan outen als lesbienne of homo in het openbaar is toch nog steeds niet evident. En vooral homohaat is onderhuids nog ruim aanwezig. Vandaar het belang van een eigen circuit waar je zonder schroom jezelf kan zijn” aldus Christine. 

Mogen zijn wie ik ben

Over haar eerste outing wil ze toch nog iets kwijt. “Toen ik mijn moeder vertelde dat ik lesbisch was zijn er heel wat traantjes gevloeid. Ze vroeg me nog niks te zeggen tegen de familie want ik had nog geen vriendin en ze hoopte dat ik toch nog een man tegen het lijf zou lopen. Toen ik dan toch met een vriendin thuis kwam die bovendien heel wat ouder was dan ikzelf én kinderen had, was het opnieuw slikken. Maar uiteindelijk heeft ze mijn keuzes toch aanvaard. En we gaan nu nog regelmatig samen iets eten in Tienen.”

“Mijn eerste vaste partner was een gescheiden vrouw met 3 kinderen. Met haar en haar kinderen heb ik 12 jaar samengeleefd. Trouwen kon toen nog niet. Na ons uiteen gaan kwam ik opnieuw een vrouw tegen met kinderen die gescheiden was. Ik trouwde met haar en we gingen in Leefdaal wonen. Na 19 jaar zijn we gescheiden.” Na haar scheiding ondertussen al enkele jaren geleden was Christine wat zoekende. Ze trok terug naar Leuven en na enkele korte tussenstapjes vond ze een huisje in Kessel-Lo. “Het moest een woning zijn met een tuintje. Probleem in Leuven is de betaalbaarheid. Maar ik wilde toch wel echt in de studentenstad blijven omwille van mijn sociale leven dat zich grotendeels hier afspeelt. Het is er aangenaam wonen. Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen in oktober heb ik me trouwens opgegeven als vrijwilliger en was ik bijzitter in het kiesbureau. Ik vond dat wel eens leuk om doen en een beetje je burgerplicht vervullen kan nooit kwaad” meent Christine.

Leven met CVS

Christine doet het ondertussen zowel professioneel als op vrijwilligersvlak wat rustiger aan. Maar het is ‘van moeten’. “Enkele jaren geleden stelde de dokters CVS – het chronisch vermoeidheidssyndroom – vast. De ene dag heb je veel zin om iets te ondernemen, de dag erna ben je bekaf. Het maakt plannen en ondernemen allemaal heel moeilijk. Ik moest mijn job als bediende bij het CLB opgeven. Ook alle vrijwilligerswerk onder meer in het Holebihuis en de Bakermat werd op een veel lager pitje of volledig stop gezet. Het is aan de jeugd nu. Zelf steek ik nog wel eens een handje toe van achter de computer. En voor Seniorama geef ik enkele keren per jaar cursus over omgaan met de GSM. Uiteraard blijf ik ook veel energie steken in het onderhouden van de sociale contacten. Mijn vriendengroep is toch wel heel belangrijk voor mij” vertelt Christine die er haar toevoegt dat ze door CVS zelfs de eerste Leuvense pride niet heeft kunnen bijwonen.

Liefde voor Afrika 

Christine mag dan al enkele jaren gescheiden zijn, er is nog steeds een band met de ex-partners en hun kinderen. Door hen heeft ze ook haar liefde voor Afrika ontdekt. In haar huisje zijn verschillende Afrikaanse kunstwerken te bewonderen. “Spijtig dat het verzamelen van Afrikaanse kunst zo duur is. Maar als de gelegenheid zich voor doet wordt er wel iets gekocht. Verder heb ik dank zij de contacten die mijn ex-partners of hun kinderen hebben ook bezoeken kunnen brengen aan Benin en Senegal” aldus Christine die daar met plezier op terugkijkt. Misschien volgt er later wel een volgende trip naar Afrika. Ondertussen houdt Christine zich bezig met televisie kijken, spelletjes en puzzels oplossen en chatten met de uitgebreide vriendenkring. En wanneer de lente er weer aankomt met wat schoffelen en op orde brengen van haar tuintje.