Willem Hendrickx is onze senior van de maand november 2024

Een mensenliefhebber 

Binnen enkele maanden wordt Willy – officieel Willem – Hendrickx 93 jaar. Hij plant nu al een groot feest om zijn 95° verjaardag met familie en vrienden te vieren. Want als één ding wel duidelijk is, dan is het dat deze Leuvenaar van mensen houdt, graag een praatje slaat, en dat zijn familie alles is voor hem. Ondertussen woont hij iets meer dan een jaar in het woonzorgcentrum in de Remy Alloingstraat in Wijgmaal. Tijdens een rondgang door het gebouw stel je vast dat hij voortdurend medebewoners en verzorgend personeel aanspreekt om te vragen hoe het met hen gaat of zomaar om hen even te tonen dat hij hun waardeert. 

De Leuvense wortels van Willy 

Willy werd op 21 maart 1932 geboren op de Tervuursevest en woonde er tot hij naar Wijgmaal verhuisde. Hij had nog één zus die ondertussen tot zijn grote spijt overleden is. “Vader en moeder waren beiden grootgebracht in het wezenhuis. Vader was een Leuvenaar van zijn tijd, lid van verschillende sociëteiten zoals een fietsclub en zangverenigingen. Hij was graag tussen het volk, maakte plezier, maar was ook een harde werker. Hij werkte bij Stella.”

Zijn jonge jaren als militair 

In zijn flat in het woonzorgcentrum hangt aan de muur een grote foto van een knappe militair. Het blijkt Willy zelf te zijn. Na zijn studies als boekhouder werd hij in 1951 opgeroepen voor legerdienst. “Het leger besliste van mij een onderofficier te maken. Ik kreeg mijn opleiding in de Dossinkazerne en werd daarna als sergeant naar Ossendorf in Duitsland gestuurd, waar ik werd tewerkgesteld op de Sectie Personeel van de Cyclisten.” Willy zou er onder meer voor zorgen dat elke soldaat altijd op tijd zijn soldij kreeg uitbetaald. En hij hield goede herinneringen over aan die legertijd. 

Leuvense schoenen en voorzitter van vriendenkring VEL 

Na twee jaar in het leger wachtte het échte leven. Willy ging aan de slag als bediende in een schoenfabriek in de Mechelsestraat. Daar heeft hij verschillende jaren gewerkt tot het bedrijf door te zware concurrentie uit Italië de boeken moest neerleggen. De Leuvense schoenen waren te duur geworden. Willy werd vervolgens met open armen binnengehaald bij VEL in de Penitentienstraat, een bedrijf dat apparaten en producten op maat voor onder meer de chemische en medische sector maakte. Daar zag men een bediende met kennis van financiën graag komen. “Nadat de glasblazerij was uitgebrand, verhuisde de firma naar Haasrode. Daar ging men zich toeleggen op de massaproductie van labomaterialen. Op 58-jarige leeftijd ging ik op vervroegd brugpensioen” aldus Willy. “Ik werkte graag bij VEL. Ik ben er 20 jaar voorzitter geweest van de vriendenkring VEL en organiseerde onder meer een jaarlijks bal, uitstapjes, enz. Maar mijn vrouw was op vervroegd pensioen gegaan. En ik wilde graag meer tijd maken voor mijn kleinkinderen én mijn tuin. Ik heb jarenlang patatjes en groenten geteeld voor de hele familie” vertelt een fiere Willy.

Een man met een hart voor zijn familie 

Willy en zijn vrouw Rosa, die huwden in 1955, kregen één dochter, die op haar beurt zorgde voor 3 kleinkinderen waar Willy supertrots op is. De familie bleef ook op de Tervuursevest wonen, dicht bij opa dus. Een beetje emotioneel vertelt hij dat de kleinkinderen alle drie een succesvolle loopbaan hebben uitgebouwd maar ook nog oog blijven houden voor hun grootvader. “Ze hebben alle drie verschillende universitaire diploma’s en een mooie job. Ondertussen zijn er ook 7 achterkleinkinderen. Allemaal komen ze nog regelmatig op bezoek. De kinderen van de oudste kleinzoon komen daarvoor zelfs met hun fiets van uit Mechelen gereden, samen met hun papa. Een tijdje geleden pikten ze me nog op voor een verrassingsbezoek aan Knokke, waar ik jarenlang de zomervakanties doorbracht.”

Rosa was ondertussen ziek geworden en voor haar zorgen werd steeds moeilijker. Ze leed aan Alzheimer en uiteindelijk moest Willy met pijn in het hart aanvaarden dat ze in 2017 in het woonzorgcentrum in Wijgmaal werd geplaatst. Maar ook daar bleef hij trouw voor haar zorgen. “Ik ging alle dagen op bezoek, vaak zat ik zelfs bijna een hele dag bij haar. Ik hielp Rosa met eten. In 2023 is mijn vrouw dan overleden. Een harde klap, maar toch blijf ik doorzetten, blijf ik positief. Met de steun van mijn familie. Op het nachtkastje naast mijn bed staat een mooie foto van Rosa en een potje met een klein beetje as, zodat ze toch altijd nog een beetje bij mij is” aldus Willy die nog steeds met veel liefde elke dag aan haar terugdenkt.

“In september 2023 ben ik zelf dan naar het woonzorgcentrum in Wijgmaal verhuisd. Door medische problemen werd het moeilijker om alleen thuis te blijven. In feite was het de bedoeling maar korte tijd hier te blijven, tot ik weer wat beter op mijn benen kon staan. Maar het beviel mij hier zo goed dat ik beslist heb hier te blijven tot het einde.” 

Zijn huis op de Tervuursevest wordt niet verkocht. “Mijn oudste kleinzoon gaat het huis helemaal verbouwen. Mijn dochter zal op de benedenverdieping gaan wonen. De bovenverdieping wordt ingericht voor de kleinkinderen zodat die daar kunnen verblijven als ze in Leuven komen studeren. Het huis blijft dus in de familie” benadrukt Willy.

Actief en sociaal in het woonzorgcentrum 

In Wijgmaal doe Willy alle dagen zonder uitzondering zijn bewegingsoefeningen en gaat hij, met behulp van een looprekje, wandelen. Ook tijdens die wandelingen door het dorp heeft hij regelmatig een praatje met buurtbewoners. Een bankje dat door de stad werd geplaatst is daarvoor de geschikte locatie. En ook in het zorgcentrum blijft hij actief mee activiteiten organiseren. “De directrice verleent hieraan graag haar medewerking. Er waren uitstapjes naar Scherpenheuvel en Planckendael, er wordt gezongen, er is een kaas- en wijnavond. En elke ochtend rond 7 uur breng ik de kranten rond.” Als Willy alleen op zijn kamer zit wil hij ook niet zitten kniezen. Dan wordt de krant gelezen of televisie gekeken en volgt hij de actualiteit of luistert hij naar een stukje klassieke muziek. 

Bekend figuur in de buurt 

Ook nog even vermelden dat Willy in zijn buurt altijd een bekende figuur geweest is. Hij was onder meer actief in de parochiewerking. “Ik zorgde dat de financiën van de kerkfabriek St-Jacob op orde bleven en van uit die functie was ik ook jarenlang verantwoordelijk voor de goede werking van de kinderopvang en de kleuterschool in de Ridderstraat. Ook de scouts van St-Jacob heb ik jarenlang met plezier ondersteund. In het ontmoetingscentrum Ons Huis heb ik aan heel wat activiteiten meegewerkt” vertelt Willy. Het verklaart waarom hij ook nu nog graag mensen opzoekt en blijft organiseren. 

Louis Tobback leren knikkeren 

Om af te sluiten haalt Willy nog een anekdote op met oud-burgemeester Louis Tobback. “Vroeger kwamen de boerinnen van Hamme-Mille met de tram naar Leuven om hier boter en eieren te verkopen. Louis, hij moet toen een jaar of vijf geweest zijn, was daar ook altijd met zijn familie. Ik heb hem toen leren knikkeren. Maar Louis zal zich dat zeker niet meer herinneren” besluit Willy met een knipoog.