Simonne Verheyden is onze senior van de maand januari 2025

Het stappen gaat niet meer zo goed, dus wandelactiviteiten werden afgebouwd. Maar verder kan je Simonne Verheyden elke week wel aantreffen op één van de vele andere activiteiten in haar buurt. Want onder de mensen komen, dat wil ze zo lang mogelijk blijven doen. 

Geboren en getogen in de Ijzerenpoortstraat 

Simonne is geboren en getogen in de Ijzerenpoortstraat in Korbeek-Lo. En in diezelfde straat woont ze tientallen jaren later nog altijd. “Ik ben er in 1935 geboren in het huis met nummer 34. Eén huis verder woonden mijn grootouders. Een oom woonde ook in de straat. Een beetje een familiestraat dus. In die tijd was een groot deel van de buurt nog veld, allemaal eigendom van Philips. Dat werd geleidelijk aan vanaf de jaren vijftig allemaal vol gebouwd”, vertelt Simonne. 

Actief in verschillende verenigingen

Het sociale leven speelde zich tijdens haar jeugdjaren grotendeels in de eigen buurt af. “Op mijn veertiende ging ik bij de VKAJ (Vrouwelijke Katholieke Arbeidersjeugd) die een afdeling had in de Heilig Hartparochie. Mijn moeder was bestuurslid van de KAV (Kristelijke Arbeiders Vrouwenbeweging). Daar ben ik later ook zelf ingestapt en ik ben zelfs jarenlang voorzitster geweest”, aldus Simonne. Ook haar echtgenoot heeft ze in de straat leren kennen. “Robert was een buurjongen. In 1957 zijn we getrouwd en bleven we wonen in onze straat. Robert werkte bij de Boerenbond. We waren beiden actief in de parochieverenigingen. In 1993 was mijn man één van de medeoprichters van OKRA (wat staat voor Open, kristelijk, Respectvol en Actief), een vereniging voor en door senioren. Korte tijd nadien overleed hij en ik nam zijn plaats in het bestuur over. In 2023 heb ik mijn bestuursfunctie overgedragen. Fysiek lukte het niet meer. Maar ik ben wel nog actief lid.” Daarnaast is Simonne al heel wat jaren lid van Samana, een vereniging die huisbezoeken doet en ontmoetingsmomenten organiseert voor chronisch zieken en mantelzorgers. In de schoot van deze vereniging werd de Creaclub gesticht waar activiteiten zoals naaien, breien en knutselen op de agenda staan. 

Met de bus naar Leuven

“We zijn in dit deel van Korbeek-Lo, dat tot 1976 geen deel was van Leuven, steeds op de stad gericht geweest. Er was in onze buurt toen een beenhouwer, bakker en kruidenier, maar met mijn moeder ging ik regelmatig naar de stad om te winkelen of naar de Leuvense markt”, vertelt Simonne. Zij rijdt nog steeds met de auto, maar niet meer naar Leuven. “Het is allemaal te moeilijk geworden met die veranderde verkeerssituaties en parkeren in parkeergarages is ook geen evidentie. Dus nemen we de bus. Maar dat is voor mensen die moeilijk te been zijn ook geen evidentie, denk alleen al maar aan op- en afstappen van de bus”, duidt Simonne het probleem van heel wat senioren.

... samen met een vriendin die ik ken vanuit de kleuterklas

Maar Simonne kan zich dus nog wel uit de slag trekken. “Elke zondag ga ik met een vriendin een restaurantje doen in Leuven, met de bus dus. Meestal bij de Italiaan in de Muntstraat, tussendoor een Chinees.  Die vriendin, Godelieve, ken ik trouwens al van in de kleuterklas bij de zusters op de Tiensesteenweg. Later zijn we samen naar de Miniemen gegaan. Ik heb daar in 1956 mijn regentaatdiploma gehaald. In dat jaar werden voor het eerst getrouwde vrouwen toegelaten om in het katholiek onderwijs les te geven. Ik heb mijn hele loopbaan avondles gegeven voor KAV- en VKLV-afdelingen uit het ganse arrondissement. Ik heb heel wat vrouwen geleerd hoe ze kleren moesten maken of vermaken”, aldus Simonne. 

Een veranderend verenigingsleven

Simonne zag hoe het verenigingsleven met de jaren grondig veranderde. “Het werd steeds moeilijker om leden en zeker actieve bestuursleden aan te trekken. Vroeger ging iedereen bijna automatisch bij een vereniging in zijn buurt, maar de jongeren van nu hebben zoveel activiteiten en bezigheden waaruit ze kunnen kiezen en hebben geen nood meer aan een vereniging om zich te amuseren, sociaal contact te maken of zich te amuseren. Heel wat verenigingen doekten zichzelf dan ook op. Gelukkig is er in onze parochiegemeenschap toch nog wel een aanbod waar ik graag gebruik van maak”, vertelt Simonne die de sfeer en vriendschap binnen haar verenigingen niet zomaar zou kunnen missen. 

Met oog voor elkaar

Ook het contact tussen de bewoners van de Ijzerenpoortstraat vindt ze best oké. “De buren van vroeger zijn er niet meer, maar de families die in hun plaats hier zijn komen wonen, zijn attente mensen die oog hebben voor mekaar. Toen enkele weken geleden de eerste sneeuw viel, kwam één van hen zeggen dat ze mijn stoep sneeuwvrij zouden maken. Ik heb ook hun telefoonnummers voor het geval ik hen nodig zou hebben. En twee keer per jaar wordt een buurtactiviteit georganiseerd zoals samen pizza eten of een gezellig samenzijn op straat. Net zoals in de verenigingen kan dit alleen maar doorgaan dankzij enkele 
geëngageerde buren die de kar trekken”, aldus Simonne die een samenleving waarin mensen oog hebben voor mekaar altijd centraal heeft gesteld.

Nog vele mooie jaren gewenst

Simonne hoopt nog heel wat jaren is haar huis in de Ijzerenpoortstraat te mogen blijven wonen. “Ik doe nog alles zelf behalve poetsen, dat lukt niet meer. Elke dag kook ik vers en durf ik ook wel eens experimenteren. Toen Jeroen Meeus op TV zalmballetjes in seldersaus maakte, probeerde ik dat enkele dagen later ook uit. En het was écht lekker hoor”, vertelt ze met een knipoog. Voor het onderhouden van de kleine gezellige tuin krijgt ze ook hulp. Eenmaal de zon haar werkt doet, is het daar dan ook genieten. Er zijn verschillende zithoekjes en tafeltjes die altijd wel een straaltje zon krijgen. “Ik heb nooit kinderen gekregen, maar er komt regelmatig wel iemand van de familie langs. Ook de pluskinderen, van mijn tweede partner waarmee ik van 2002 tot zijn overlijden in 2013 samen was, brengen regelmatig een bezoek, net zoals vrienden en kennissen.” 

We wensen Simonne toe dat ze nog heel wat jaren van haar straat, de buren, haar vrienden en familie, haar tuintje en de activiteiten van de verenigingen waar ze lid van is in alle rust kan genieten. En we hopen dat haar boodschap om oog te hebben voor mekaar, vele anderen zal inspireren!