Yvan Pappaert is onze senior van de maand september 2023

De senior van de maand september wordt in de jaren ’50 geboren, als een flinke baby van 5 kg.
Yvan is het middelste kind van drie. Hij heeft een broer die 1 jaar ouder is en een zus, een nakomertje. Ze schelen 21 jaar, maar dit betekent niet dat de band “broer – zus” daarom minder sterk is. Yvan groeit tijdens zijn peutertijd op in Bierbeek, waar hij tegenover de boerderij van zijn grootouders woont.

Hij start zijn schoolcarrière in de lagere school van Bierbeek. ‘We moesten er leren breien op een plank met nagels,’ vertelt Yvan ons lachend, ‘En we maakten er een sjaal in de kleuren van de plaatselijke voetbalploeg, groen en wit.’

Samen rond de kachel wachten op de bus

Na enkele jaren zet onze senior zijn tijd in de lagere school verder in het Koninklijk Atheneum in Leuven, in de Vaartstraat. Samen met zijn broer neemt Yvan elke dag de bus naar school. Opstappen doen ze aan het gemeentehuis van Lovenjoel. ‘Wat ik me nog levendig herinner,’ zegt Yvan, ‘is dat we daar  in de winter samen rond een kachel gingen staan om het warm te krijgen terwijl we wachtten op de bus.’

Na de lagere school, volgt het middelbaar in de Naamsestraat. Jammer genoeg zijn er financiële moeilijkheden in het gezin. Yvan kan zijn school niet volledig afmaken en hij gaat dan maar werken, zoals zoveel mensen in die tijd.

Zijn eerste job is in de Acco in Leuven. Tijdens zijn proefperiode verdient hij 21 Belgische frank per uur. Eens een vast contract, krijgt hij 25 Belgische frank per uur, in die tijd en voor een jongeman een goed inkomen.


Van paracommando

Als kind is onze senior van de maand grote fan van ‘Ripcord’, een serie op tv. Die gaat over twee mannen die uit een vliegtuig springen om mensen in nood te helpen. Voor Yvan is het duidelijk wat hij wilt doen in het leven: hij wordt paracommando. ‘De dag dat wij onze rode muts kregen, dat gevoel is onbeschrijfelijk … Dat is de mooiste herinnering vanuit het leger,’ legt Yvan nog steeds met grote trots en enige ontroering uit.

Yvan heeft een grote vriendenkring in Lovenjoel, waarmee hij graag op stap gaat. Zo leert hij zijn vrouw kennen tijdens een feest in een spiegeltent in Lubbeek. Ze trouwen en gaan in Sint-Joris-Winge wonen. Ze krijgen 3 zonen.
 

Via De Lijn

Als beroepsmilitair trekt Yvan vaak op buitenlandse missie. Dit is zeer zwaar voor zijn gezinsleven. Daarom besluit hij een nieuwe carrière op te bouwen als buschauffeur bij de NMVB (tegenwoordig De Lijn). Een straf verhaal dat hij met ons deelt: ‘Ik moest van bus wisselen op de stelplaats in Onze-Lieve-Vrouw-Tielt. Ik had heel weinig tijd, maar moest de tank van de bus, waarmee ik verder moest rijden, nog volgooien. Omdat ik zo gehaast was, vergat ik de slang uit de bus te halen. Toen ik vertrok, zag ik een collega erg geschrokken met haar handen op haar gezicht staan. Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel en zag dat de pomp aan de bus hing en alle collega’s moesten die dag naar Leuven rijden om hun bus te kunnen tanken 😊.’

Door medische problemen wordt Yvan “koerman”. Hij moet de bussen na een shift klaarmaken voor een nieuwe, een functie die hij graag doet.

Tot een job als cipier

Ondertussen is Yvan in Leuven komen wonen. Op een dag is hij bij een begeleid bezoek in de gevangenis van Sint-Gillis. Yvan is onder de indruk van de werkdiscipline. Het doet hem aan zijn tijd in het leger denken.

Na dat bezoek lijkt het alsof het universum er zich mee komt moeien: de dag nadien staat er een advertentie in de Passe Partout. De Centrale Gevangenis van Leuven werft cipiers aan. Yvan grijpt deze kans en solliciteert. ‘Ik weet nog goed dat ik om 12u op sollicitatiegesprek moest gaan. Die dag startte mijn dienst bij De Lijn om 13u15. Om 14u40 werd ik binnen geroepen door mijn overste. Er was telefoon voor mij: ik mocht de dag nadien in de gevangenis beginnen werken. Dit kon natuurlijk niet, maar ik kon wel mijn opzegtermijn bij De Lijn inkorten tot 2 weken en daarna begon ik onmiddellijk als cipier in de Centrale Gevangenis van Leuven.’ Binnen de gevangenis krijgt Yvan de kans om elke functie een aantal jaren uit te oefenen. Dit zorgt voor heel veel variatie in zijn job. Hij eindigt zijn carrière als chauffeur van de celwagen.


Rusten en genieten

Yvan gaat op zijn 64ste op pensioen, eigenlijk vrij onverwacht. ‘Het ging als volgt,’ vertelt Yvan: ‘Ik vertelde een collega dat ik al 48 jaar aan het werken was. Blijkbaar zijn dat voldoende dienstjaren om te mogen thuisblijven. Ik legde dit voor bij de personeelsdienst en 12 dagen later mocht ik al mijn overuren en vakantiedagen opnemen, om daarna op pensioen te gaan.’

Sinds 2016 geniet de senior van de maand op het gemak van het leven. Met vallen en opstaan, maar vooral met een positieve ingesteldheid.

Yvan sluit het interview af met: ‘Ik probeer van elke dag te genieten, van een tas koffie, van de krant, van een gezellige babbel in een volkscafé te Leuven.’