Jean, het oudste zwaantje van het land
Op woensdag 10 juni 2026 is eerste hoofdinspecteur Jean Fiddelaers van de Wegpolitie Limburg in de bloemetjes gezet. Na 52 jaar dienst gaat onze 70-jarige collega op 1 juli met welverdiend pensioen, nadat hij dat maar liefst 7 keer heeft uitgesteld. Hij moet loslaten, maar dat valt hem moeilijk.
Exemplarische loopbaan
Als oudste nog actief operationeel personeelslid van de Wegpolitie (eind mei werd hij 70), maar ook van de hele Geïntegreerde Politie, zit Jeans agenda in de aanloop naar zijn pensioen nog helemaal vol: hij geeft nog een paar keer voortgezette opleiding aan de motorrijders (voor de Limburgse politieschool PLOT), op verschillende locaties waaronder Zolder, en eind juni nog de cursus ‘Achtervolgen en intercepteren’ in Antwerpen ... Tot op de laatste dag zet hij zich 100% in voor zijn job en is geen inspanning te veel. “Zijn loopbaan is uitzonderlijk, zowel wat de lengte als de inhoud betreft.” Dit zei de directeur van de Wegpolitie, eerste hoofdcommissaris Koen Ricour, tijdens een kleine en gemoedelijke plechtigheid.
Porsche
In het bijzijn van zijn vrouw (ook lid van de Federale Politie), vrienden, (ex-)collega’s van de Wegpolitie Limburg en enkele autoriteiten uit zijn woonplaats (onder wie de burgemeester van Hechtel), werd op 10 juni eer betoond aan Jean Fiddelaers in het complex de Witte de Haelen in Brussel. Alle aanwezigen hadden enkel lovende woorden. Maar voordat het officiële gedeelte van start ging, kreeg ik de kans om de loopbaan van deze bewonderenswaardige man te ontdekken.
Jean startte zijn loopbaan op 27 juni 1974 bij de toenmalige rijkswacht. Hij volgde één jaar opleiding in Wilrijk en vervolgens nog twee jaar opleiding keuronderofficier in Brussel. Zijn plan was altijd al om bij de Wegpolitie te werken – hij kreeg thuis namelijk geen motor of brommer – en in 1978 slaagde hij voor deze examens. Na 9 maand WPR in Wilrijk zat hij enkele jaren in het complex Géruzet in Brussel. In september 1983 stapte hij over naar Hasselt, waar hij tot op de dag van vandaag bleef.
Bij de vraag naar de hoogtepunten uit zijn carrière antwoordt Jean het volgende: “De opleiding die we genoten, was heel professioneel en het motorrijden vond ik top! Ik startte mijn opleiding op de Harley – in die tijd moest je nog niet met de motor kunnen rijden - en heb verder met alle motoren gereden: BMW, Yamaha ... Het absolute hoogtepunt: de Porsche! Slechts enkelen mochten aan het stuur plaatsnemen. In Zolder mocht ik de opleiding ‘snelle voertuigen’ volgen omdat ik een goede kwalificatie kreeg op de slipschool.”
Monitor, tot op de laatste dag
“Naast het rijden zelf, geef ik ook heel graag les”, gaat Jean verder. “Sinds 1980 ben ik schootsmonitor. Zo geef ik zowel schietlessen voor de Federale Politie als verschillende motoropleidingen voor de Geïntegreerde Politie.”
Hij heeft heel veel mooie momenten gekend, maar eentje blijft hem bij. “Als je mensen kunt helpen, iets doen wat ze niet van jou verwachten bijvoorbeeld”, vertelt Jean. “Ik herinner mij een Hollands koppel dat terugkwam van vakantie. Na een ongeval was hun auto total loss. Zij hadden geen enkele manier om weer thuis te geraken. Na mijn dienst heb ik ze een kopje koffie aangeboden en ze vervolgens met mijn eigen auto naar Amsterdam gebracht. Ze hebben nog heel wat jaren een kaartje gestuurd ...”
Jean kende naast de vele mooie ook triestige momenten. “In Diepenbeek kwamen twee collega’s om het leven bij een bijzonder tragisch ongeval: toen zij een vrachtwagen controleerden op de autosnelweg, reed een andere vrachtwagen op hen in. Het was een heel pijnlijke situatie. Mijn twee collega’s waren op slag dood.”
“Heel Europa rijdt door België”
Jean Fiddelaers heeft heel wat evoluties zien passeren. De overstap van de typemachine naar de pc bijvoorbeeld. De verschillende politiehervormingen. De digitale verschuiving met de gestage groei van modules en apps. “De overtredingen blijven hetzelfde, maar de werklast is toegenomen. Neem bijvoorbeeld vrachtvervoer. Dagelijks rijden vele buitenlanders door ons land en de verschillende wetgevingen zijn omvangrijk en bijzonder complex. Je kan onmogelijk alles weten; zonder digitale hulpmiddelen op de baan ben je verloren. De Wegpolitie gebruikt hiertoe een powerapp en die is echt subliem!”
Ook het landschap binnen de WPR is veranderd. “Zo moest vroeger iedereen bij de WPR over een brevet motorrijden beschikken. Nu is dat niet meer het geval waardoor je soms op patrouille moet met collega’s zonder brevet, met de auto dus. Het brevet halen is niet evident: het is een zwaar en uitgebreid pakket en je moet zowel voor de theorie als voor de praktijk slagen.” In 1978 was Jean trouwens pas de derde persoon die het brevet als primus behaalde, zowel voor de praktijk als voor de theorie, en dat ging vlotjes. “Het zit in mijn knoken, het is een stuk van mijn natuur. Ik heb dat meegekregen van thuis.”
Ten dienste van de burger
“Jongeren die vandaag zin willen geven aan hun job, die de bevolking willen helpen en beschermen, zou ik zeker aanraden om bij de politie te komen werken”, besluit Jean. “Het aanbod aan (gespecialiseerde) opleidingen is heel uitgebreid en je kan zoveel verschillende kanten op. Zelf had ik graag nog 3 jaar gebleven. In december (2025) kreeg ik het mooiste sinterklaascadeau: ik mocht nog 6 maand aan het werk blijven. Het was de allerlaatste verlenging ... Maar nu moet ik mijn job loslaten, alles wat laten bezinken en even tot rust komen. Ik heb nog geen plannen gesmeed. We zien wel welke mogelijkheden zich nog aandienen. Wie weet kan ik nog lesgeven als flexi-jobber ...”
“Een voorbeeld voor jonge collega’s”
De directeur van de Wegpolitie, eerste hoofdcommissaris Koen Ricour, noemde Jean een bijzondere collega, die zijn pensioen maar liefst 7 keer heeft uitgesteld en 4 jaar langer dan zijn uiterste pensioenleeftijd is blijven werken. Een man met ervaring voor wie het pensioen geen eindpunt betekent. “Tot op de laatste dag draagt hij zijn steentje bij. Het is indrukwekkend hoe hij is blijven investeren in zijn vak en zich blijvend wilde bijscholen en ontwikkelen.”
Koen Ricour noemde Jean een vaste waarde en eindigde met het feit dat mensen zoals Jean niet verdwijnen uit de organisatie, dat ze blijvend worden herinnerd. Zijn inzet, plichtsbesef, professionaliteit, bescheidenheid, humor ... zijn een voorbeeld voor vele jonge collega’s. Tot slot bedankte hij Jean uitvoerig en wenste hij hem het allerbeste.
“Dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen”
Tot slot nam Jean zelf het woord. Als zoon van een brigadecommandant kreeg hij thuis geen motor en dus zat er voor hem niets anders op dan toe te treden tot de rijkswacht, net als zijn broer ook deed trouwens. Als hij terugblikt op zijn loopbaan, voelt hij dat niet aan alsof hij 52 jaar gewerkt heeft, maar eerder alsof hij zijn hobby kon beoefenen.
“Ik heb altijd graag gewerkt, heb altijd fijne collega’s gehad en ben enorm dankbaar voor de vele kansen en opleidingsmogelijkheden die mij werden geboden en waardoor ik mij kon specialiseren. Ik heb altijd naar de rijkswacht/politie opgekeken en zal dat altijd blijven doen.”
Anekdotes
De aanwezigen op 10 juni vertelden dat Jean veel uitgespookt heeft en dat er heel wat gelachen is geweest. Ze kwamen nog met een aantal verhalen: Jean die te veel zeep had gebruikt bij het poetsen van zijn dienstmoto en tegen de muur van de kazerne knalde omdat de remschijven niet goed waren afgespoeld, Jean die door zijn eigen broer omvergereden werd toen ze samen op dienst waren en omdat Jean stopte voor een overtreding die hij zag ... Een icoon volgens sommigen, iemand die geen schrik of gevaar kent. Als een collega zei “dat durft hij niet”, dan deed hij het zeker ... Laat ons hopen dat hij nu met welverdiend pensioen durft te gaan. Het allerbeste Jean!
